Ντίνα Δασκαλοπούλου – Δημοσιογράφος » θάνατος

Καλό σου ταξίδι Γιώργο

«Οι άνθρωποι στους οποίους πρέπει να παραμένουμε πιστοί δεν είναι αυτοί που βάζουν τα χρήματα στον λογαριασμό μας κάθε μήνα. Είναι αυτοί που μας δίνουν την πρώτη ύλη, αυτοί που μας ανοίγουν τα σπίτια και τις καρδιές τους και μας επιτρέπουν να ασκούμε αυτό το επάγγελμα».

Ο τυχαίος θάνατος ενός… Αλβανού

«Οποιαδήποτε απόπειρα συγκάλυψης της αλήθειας θα είναι ένα ντροπιαστικό στίγμα για την Ελληνική Δημοκρατία, σαν και τα στίγματα που βρέθηκαν στο σώμα του Marnikollaj».

Διάλογος για την ευθανασία

«Αύριο θα πεθάνω. Οχι ακριβώς όπως θα ήθελα, δηλαδή με ευθανασία, αλλά με ΜΗ υποβοηθούμενη ευθανασία. Ο μουχλιασμένος συντηρητισμός –έως σκοταδισμός– θεσμών και αντιλήψεων με αναγκάζει να διαπράξω μόνος την “ευθανασία” μου. Μόνο που αυτό δεν είναι ευθανασία, είναι αυτοκτονία».

Ποιος (πρέπει να) έχει τον τελευταίο λόγο;

«Δεν σκοπεύω να αφεθώ και να έρθει να με βρει ο θάνατος. Σκοπεύω να πάω να τον βρω εγώ. Πλέον, βιάζομαι να φύγω», δήλωνε στην τελευταία του συνέντευξη, τέσσερις μέρες πριν βάλει τέλος στη ζωή του, ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος, που την Κυριακή προχώρησε στην υλοποίηση της απόφασής του. Ο θάνατός του άνοιξε για άλλη μια φορά -ενίοτε και με όρους θεάματος- τη συζήτηση περί ευθανασίας.

Θάβεται μονίμως η καύση νεκρών

Κεκοιμημένα ανθρώπινα δικαιώματα, θα μπορούσε να είναι με τρεις λέξεις η ιστορία (και η ταλαιπωρία και ο εμπαιγμός) της καύσης των νεκρών στην Ελλάδα, που επανέφερε με οξύτατο -και γενναίο- τρόπο η τοποθέτηση του συντρόφου του Μηνά Χατζησάββα πριν από λίγες μέρες.