Τις τελευταίες μέρες ανεβαίνω στα κεραμίδια του σπιτιού μου σαν κεραμιδόγατα. Και ψάχνω με το ματοκιάλι καλές, ελπιδοφόρες ειδήσεις. Τόσες μέρες παρατήρησης στον γύρω μου κόσμο και είδηση καλή καμιά, ελπίδα ούτε κατά διάνοια. Σαν να έχει πέσει νύχτα βαθιά πάνω από την Ελλάδα και να μην ξημερώνει με τίποτα, όσο κι αν ο ήλιος βγαίνει κάθε πρωί.
Δεν ξέρω αν ισχύει στ’ αλήθεια, αλλά με συμφέρει γι ‘αυτό το χρησιμοποιώ συχνά. Λένε λοιπόν πως οι Κινέζοι αποδίδουν με το ίδιο ιδεόγραμμα τη λέξη κρίση και τη λέξη ευκαιρία. Θα δεις που θα το πάω.
“Γιατί δεν είναι στον κόσμο άλλη μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο, από το να αποκτά τη χαμένη του λευτεριά και να επιστρέφει στη χαμένη του πατρίδα”, Μιγκέλ Θερβάντες
Υπάρχουν τα γεγονότα, υπάρχουν και οι πραγματικότητες. Ανάμεσα στα γεγονότα (ένα παιδί – νεκρό- από σφαίρα αστυνομικού) και στις πραγματικότητες (δολοφονήθηκε; Πέθανε; Εκτελέστηκε; Μπας και του άξιζε;) μεσολαβούν οι λέξεις.
Τι γίνεται όταν κάποιος δεν σε κρυφοκοιτάζει απλώς από την κλειδαρότρυπα, αλλά σου κλέβει την πόρτα, την κλειδαριά κι όλο το δωμάτιο;
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.