Access All Areas. Εσάς τι χρώμα είναι το σκουφάκι σας;

(Περιοδικό Υποβρύχιο) T. 47

“Γιατί δεν είναι στον κόσμο άλλη μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο, από το να αποκτά τη χαμένη του λευτεριά και να επιστρέφει στη χαμένη του πατρίδα”, Μιγκέλ Θερβάντες

Δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να γράψω αυτή τη φορά. Είμαι μάλλον μπερδεμένη. Θέλω να πω πολλά για τη Δουλτσινέα που υπήρξα επί χρόνια εγώ η ίδια και για όλους τους Δον Κιχώτες που αγάπησα σε αυτή τη ζωή. Όλοι μα όλοι οι άντρες που ερωτεύτηκα βαθιά και όλοι μα όλοι οι στενοί μου φίλοι ήθελαν με κάποιο τρόπο να αλλάξουν τον κόσμο. Όλοι μα όλοι τα έβαζαν με ανεμόμυλους. Και όλοι μα όλοι φορούσαν τενεκεδένια πανοπλία.
Αναρωτιέμαι αν ζούσε τώρα ο Δον Κιχώτης, θα τον στέλναμε άραγε για ψυχοθεραπεία; Σε αυτόν τον κόσμου που ό,τι περισσεύει ή δεν φτάνει τα μέτρα της μηντιακά και διαφημιστικά ορισμένης κανονικότητας, υπάρχει χώρος για το διαφορετικό; Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες θεωρούνταν παλαβός γιατί έδινε μάχες με πρόβατα και μαντρότοιχους. Σήμερα θεωρείται Δον Κιχώτης και άρα παλαβός όποιος δίνει μάχες με αληθινά θεριά: με βιομηχανίες που μολύνουν κι άλλο τον αέρα που ανασαίνουμε, με εταιρείες που δεν πληρώνουν ούτε καν τις συλλογικές συμβάσεις, με αφεντικά που θεωρούν πως σου κάνουν χάρη που τους δουλεύεις, με μια κυβέρνηση που κλείνει τη βουλή σύννομα και πραξικοπηματικά.
Ειλικρινά δεν ξέρω καθόλου τι έκβαση θα έχουν όλες αυτές οι μάχες, που αν και μοιάζουν διαφορετικές είναι στην πραγματικότητα η εξής μια πολυμέτωπη: η μάχη για να πάρουμε πίσω την αξιοπρέπειά μας. Το νερό που πίνουμε, ο αέρας που ανασαίνουμε, τα σχολεία που πηγαίνουμε, τα φράγκα που μας πληρώνουν -όλες αυτές οι αλληλένδετες πλευρές της ζωής μας που υπονομεύονται και ευτελίζονται καθημερινά και μάλιστα χωρίς σχέδιο. Να ζούσαμε δηλαδή σε μια μητρόπολη της Δύσης και να είχαμε να αντιμετωπίσουμε έναν προελαύνοντα καπιταλισμό, θα το καταλάβαινα. Εδώ όμως, σε αυτή τη σκονισμένη γωνιά του Νότου, γίνεται του κουτρούλη ο γάμος. Και φυσικά εμείς δεν έχουμε πρόσκληση για το πάρτυ.
Παρόλα αυτά επιμένω να πιστεύω πως χαμένες είναι οι μάχες που δεν έδωσες κι οι έρωτες που δεν έζησες ποτέ. Ακόμα κι αν τρως που και που τα ωραία σου μούτρα – ή και επειδή τρως που και που τα ωραία σου μούτρα. Κι όπως έλεγε κι ο Καρυωτάκης, “οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κι οι Σάντσοι ακολουθάνε”. Θα μου πεις με έναν πράο και γειωμένο Σάντσο ανοίγεις σπίτι – φαντάζεσαι τον Δον Κιχώτη να πληρώνει δόσεις για το στεγαστικό και να πλένει τα πιάτα;
Τέλος πάντων, μην σας βαραίνω άλλο με βαθιά υπαρξιακά διλήμματα – δεν ταιριάζουν άλλωστε και με τα μοχίτο και το αντιηλιακό. Να σας πω μόνο πως κρατάτε ακόμα ένα δονκιχωτικό τεύχος στα χέρια σας κι ελπίζω να το γουστάρετε. Όταν το είδε να στήνεται ο διευθυντής ενός μεγάλου Μ.Μ.Ε. μου είπε “ωραία δουλειά, ποιος σας τα χώνει; “Κι όταν απάντησα “κανείς, την παλεύουμε μόνοι μας”, κοίταξε μια εμένα, μια το εξώφυλλο. Και τότε κατάλαβα πως για κάποιους δεν είμαστε δονκιχώτες, είμαστε ούφο με σκούφο. Εσάς τι χρώμα είναι το σκουφάκι σας;