Access All Areas. Θύμα κλοπής

(Περιοδικό Υποβρύχιο) T. 44

Τι γίνεται όταν κάποιος δεν σε κρυφοκοιτάζει απλώς από την κλειδαρότρυπα, αλλά σου κλέβει την πόρτα, την κλειδαριά κι όλο το δωμάτιο;

Τον τελευταίο μήνα διάφοροι άνθρωποι σκέφτονται την περίπτωσή μου για να παρηγορηθούν. Έχω γίνει δηλαδή η κακομοίρα της παρέας αφού μια μόλις ημέρα πριν πετάξω για διακοπές 2 εβδομάδων στην Κίνα, κάποιος άνοιξε το πορπαγκάζ του αυτοκινήτου μου και μου βούτηξε το εισιτήριο, το διαβατήριο και τις αποσκευές μου. Μαζί με όλα αυτά, το λάπτοπ μου ΚΑΙ τον εξωτερικό μου σκληρό.
Οι άνθρωποι που συναντώ με οικτίρουν. Άλλος για το χαμένο ταξίδι. Άλλος για την οικονομική ζημιά. Άλλος για τις ατελείωτα πολλές εργατοώρες που δούλεψα ώστε να φύγω και πήγαν στράφι. Άλλος για το δημοσιογραφικό μου αρχείο που σήμαινε 10 χρόνια δουλειάς και όλα μου τα πρότζεκτ για το επόμενο 6μηνο.
Σας βεβαιώνω πως τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τόσο οδυνηρό. Το χειρότερο από όλα είναι η αίσθηση πως κάποιος, ίσως ακόμα και τώρα, κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα τη ζωή μου. Όλες μου τις σκέψεις, τις αμαρτίες και τις ζαβολιές, που ήταν καταγεγραμμένες στο ημερολόγιό μου. Όλες μου τις αναμνήσεις που φύλαγα στο ψηφιακό φωτογραφικό μου άλμπουμ. Κάμποσα ποιήματα κι ένα θεατρικό έργο, που ντρεπόμουν να δείξω ακόμα και στους κολλητούς μου.
Ένας φίλος μου είπε πως οι κινέζοι – πάντα ένα κινέζικο ρητό βγάζει το φίδι από την τρύπα- λένε πως αν κάτι δεν το έχεις αναζητήσει για παραπάνω από 2 χρόνια, πρέπει έτσι κι αλλιώς να το πετάξεις. Κι η μάνα μου λέει πως τα κείμενα μπορεί και να μας στοιχειώνουν και πως ό,τι δεν δημοσιεύεται είναι καλύτερο να πετιέται. Κι εγώ λέω πως μάλλον είμαι κάκιστη ποιήτρια και η τύχη προστάτευσε την ανθρωπότητα από τα πονήματά μου. Σαχλαμάρες.
Το νήμα με το παρελθόν κόπηκε. Το νύγμα επιμένει. Το αίνιγμα παραμένει. Όλα όσα έχω ζήσει χωράνε σε ένα λαπτοπ;