Access All Areas. Μια φωλιά από σίδερο

(Περιοδικό Υποβρύχιο) Τ. 49

Τις τελευταίες μέρες ανεβαίνω στα κεραμίδια του σπιτιού μου σαν κεραμιδόγατα. Και ψάχνω με το ματοκιάλι καλές, ελπιδοφόρες ειδήσεις. Τόσες μέρες παρατήρησης στον γύρω μου κόσμο και είδηση καλή καμιά, ελπίδα ούτε κατά διάνοια. Σαν να έχει πέσει νύχτα βαθιά πάνω από την Ελλάδα και να μην ξημερώνει με τίποτα, όσο κι αν ο ήλιος βγαίνει κάθε πρωί. Εχτές το βράδυ σ’ ένα τραπέζι, 10 στους 12 συνδαιτυμόνες έχουν μείνει άνεργοι το τελευταίο 6μηνο. Προχτές το βράδυ άλλος καλός μου φίλος μου εξηγούσε γιατί τέλη του μήνα μεταναστεύει στο Βερολίνο με τη συντρόφισσα και τον 4χρονο γιο του. Για πόσον καιρό να ζήσεις, δηλαδή, σε μια χώρα που το μόνο που σου προσφέρει είναι λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι σου; Κρασιά υπέροχα φτιάχνουν κι αλλού, πόσα μπάνια να κάνεις πια; Παίρνεις τ’ αγόρι σου και φεύγεις.

Έτσι, λοιπόν, εδώ ψηλά στα κεραμίδια μου, κουρνιασμένη στη δικιά μου φωλιά από σίδερο, προσπαθώ να απαντήσω στο κρίσιμο υπαρξιακό ερώτημα: γιατί στο διάολο δεν παίρνω τ’ αγόρι μου να φύγω κι εγώ; Το καλό νέο είναι πως έχω καταλήξει σε κάποιες πιθανές απαντήσεις. Το κακό πως δεν μπορώ να διαλέξω καμιά. Σας τις παραθέτω – γιατί φαντάζομαι πως, δεν μπορεί, τα ίδια θα συζητάτε κι εσείς με τους φίλους σας.

@ Φαντασιοπληξία και κρίση μεγαλείου ταυτοχρόνως: είναι αυτή η φάση που νομίζεις πως δεν είναι δυνατόν πάντα τα λαμόγια, τα τσογλάνια και οι γλείφτες να κερδίζουν το παιχνίδι. Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει και θα τον αλλάξουμε.

@ Νεύρωση και επιλεκτική όραση. Κλείνεις τα μάτια σχεδόν συνειδητά στα σκατά και προχωράς.

@ Εξάρτηση από τους φίλους, τη δουλειά σου, τα στέκια σου, ό,τι αγαπάς, τέλος πάντων.

@ Φόβος για το άγνωστο και δειλία να αρχίσεις πάλι από την αρχή.

Αυτά. Γιατί κανένα κίνητρο δεν βλέπω. Το χειρότερο δε είναι πως όλοι πιστεύουν ότι μπορείς να ζεις, να δημιουργείς, να παράγεις χωρίς κανένα κίνητρο. Το αφεντικό σου, ο προϊστάμενός σου, οι πολιτικοί σου. Ακόμα κι εσύ ο ίδιος πολλές φορές ψήνεσαι πως μπορείς να συνεχίσεις εσαεί κάνοντας συνεχώς το σταυρό σου, επειδή «υπάρχουν και χειρότερα». Να ζεις χωρίς πίστη, χωρίς ελπίδα, χωρίς σχέδια, χωρίς όραμα, χωρίς χαρά, χωρίς καύλα. Προφανώς, κανέναν από τους κρατούντες δεν αφορά αυτό – άσε που δεν νομίζω πως καταλαβαίνουν ή νιώθουν τι σημαίνει. Με δικούς τους όρους, θα πω ότι έτσι δεν είσαι παραγωγικός. Είσαι ένα βήμα πριν απ’ το ολοκληρωτικό κάψιμο, ένα βήμα πριν απ’ το ντιβάνι του ψυχιάτρου. Κανένας άνθρωπος δεν αντέχει για πολύ όταν τον αντιμετωπίζουν σαν κιμά για τις μηχανές τους. Ή μήπως αντέχει;

Δεν ξέρω ποιος θα πιάσει πρώτος τα όριά του, εμείς ή η χώρα; Πάντως, κάτι από τα δυο φαίνεται πως θα κρασάρει. Κι ειλικρινά, για τη χώρα δεν δίνω δεκάρα πια. Αρκεί να μην κρασάρουν οι φίλοι μου κι οι σύντροφοί μου, τα ωραία αλάνια και οι καουμπόισσες, όλοι αυτοί που κάνουν ακόμα και τώρα τη ζωή ενδιαφέρουσα. Αρκεί να μην κρασάρεις εσύ, «ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα»*.

Άιντε, και καλή ψήφο, μάγκες.

ΥΓ.: Φίλος που δουλεύει για ξένα περιοδικά μου έλεγε πως η μόνη ενδιαφέρουσα ιστορία για τα ΜΜΕ της Ευρώπης είναι ο Καρατζαφέρης. Συγχαρητήρια σε όλους μας.

ΥΓ.: 2 Την ίδια ώρα η εναλλακτική Αριστερά αλληλοσπαράσσεται μέχρι και για το ντιμπέιτ. «Όποιος ακούει μελοποιημένο Μανόλη Αναγνωστάκη είναι σίγουρα ψηφοφόρος μας» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Θερμά συγχαρητήρια σε όλους μας.

ΥΓ.: 3 «Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε / η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες»*. Θερμά συγχαρητήρια σε όλους μας και χειροκροτήματα.

* Όλοι οι στίχοι είναι του Μανόλη Αναγνωστάκη.