Μπορεί μια χώρα να γεννήσει όταν πεθαίνει; Κι όταν ο κόσμος καταρρέει, μπορεί να δημιουργεί; Στην Ελλάδα που μπήκε σε σκοτεινή τροχιά, είναι πολλές οι στιγμές που μια λέξη, ένας στίχος, ένα τραγούδι κράτησαν όρθιους πολλούς από εμάς.
Αντιμέτωποι με ένα βαρύ κατηγορητήριο, είκοσι πέντε κάτοικοι της Χαλκιδικής θα βρεθούν στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων στις 10 Μαΐου για μία από τις αμέτρητες κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.
Αν όλοι μας τα τελευταία 8 χρόνια έχουμε βρεθεί στον δοκιμαστικό σωλήνα του νεοφιλελευθερισμού, οι μετανάστες υπήρξαν τα πρώτα του πειραματόζωα.
Από το μεξικανικό «Ι dream in another language» μέχρι το βρετανικό «Just Charlie», το φετινό ενδέκατο Outview Film Festival μάς καλεί σε μία εβδομάδα γεμάτη ταινίες, ιστορίες, χρώματα και περηφάνια.
Ο Αποστόλης Καψάλης είναι γνωστός εργατολόγος, ερευνητής στο ΙΝΕ της ΓΣΕΕ και διδάκτορας Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο. Συναντηθήκαμε χτες με αφορμή το καινούργιο του βιβλίο για τους μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.