Θέαμα χωρίς… άρτο με μαχητές και βοσκό* στο μαντρί του Γαλατσίου
– Είκοσι ευρώ! – Πενήντα! – Το νεφρό μου!
Φοράω στο δεξί μου χέρι το πιο πολύτιμο κομμάτι της κοσμηματοθήκης μου, παρ’ όλο που δεν το ήξερα κι ούτε μπορώ καλά καλά να καταλάβω γιατί.
– Είκοσι ευρώ! – Πενήντα! – Το νεφρό μου!
Φοράω στο δεξί μου χέρι το πιο πολύτιμο κομμάτι της κοσμηματοθήκης μου, παρ’ όλο που δεν το ήξερα κι ούτε μπορώ καλά καλά να καταλάβω γιατί.
Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την έναρξη της τηλεμαχίας των δύο διεκδικητών της πρωθυπουργίας. Η αγωνία στα κομματικά επιτελεία κορυφώνεται – κι έτσι οι δημοσιογράφοι φαντάζονται πως όλοι ζουν στον ρυθμό του ντιμπέιτ. Αμ δε! Στην Αθήνα απλώνεται ένα σχεδόν καλοκαιριάτικο βράδυ. Από την πλατεία Καρύτση μέχρι τη Νέα Φιλαδέλφεια οι Αθηναίοι είναι έξω.
Λένε πως δεν φοβάται μόνο όποιος δεν έχει τίποτα να χάσει. Χτες, που η Ελλάδα κρεμόταν για άλλη μια φορά από τα χείλη των Ευρωπαίων ηγετών, υπήρχαν άνθρωποι που δεν άνοιξαν στιγμή την τηλεόρασή τους, δεν πόσταραν το παραμικρό σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν αντάλλαξαν απόψεις με τους φίλους τους, δεν στάθηκαν στην ουρά του ΑΤΜ, δεν αγόρασαν έξτρα προμήθειες για το σπίτι.
Αυτό το κείμενο γράφεται στο ίδιο γραφείο, στον ίδιο υπολογιστή, μπροστά στο ίδιο παράθυρο που δύο χρόνια πριν γραφόταν ένα οργισμένο ρεπορτάζ. Σήμερα όλα μοιάζουν ίδια κι όλα είναι απολύτως διαφορετικά στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής: τα πρόσωπα είναι χαμογελαστά, οι εργαζόμενοι δικαιωμένοι, η Αριστερά κυβερνώσα και η ΕΡΤ επέστρεψε στους τηλεοπτικούς δέκτες μας στις 6 το πρωί.
Λένε ότι η μόδα ταξιδεύει πάντα αργά από τη μιαν άκρη του Ατλαντικού στην άλλη και το στερεότυπο, συνήθως, επιβεβαιώνεται. Επτά ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ και την πρωτοφανή εκστρατεία του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ), πρώτη φορά τόσο πολύ τόσα πολλά κόμματα εστιάζουν μεγάλο μέρος της επικοινωνιακής τους στρατηγικής σ’ αυτά ακριβώς τα Μέσα.