Την προηγούμενη φορά έβρεχε – τώρα έχει λιακάδα. Την προηγούμενη φορά οι νεκροί ήταν 2 – τώρα είναι 3. Κατά τα άλλα, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην οδό Σαλαμινίας. Η ατελείωτη ουρά των απελπισμένων είναι η ίδια. Τα μπλόκα των αστυνομικών, οι βρισιές, οι απειλές, τα σπρωξίματα, ίδια. Μόνο που τώρα οι ώρες της αναμονής […]
ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΥΔΑΤΙΝΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ, ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΘΑΝΑΤΟΙ, ΝΕΚΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΔΕΝ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ ΘΟΡΥΒΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΩΝ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΜΕ MAIL ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΩΣΤΕ, Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΕΚΡΑ ΨΑΡΙΑ. ΜΙΑ ΣΤΟΝ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΧΑΪΑ, ΟΙ ΠΕΡΙΦΗΜΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΡΝΑΝΕ ΠΤΩΜΑΤΑ. ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΟΡΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΞΕΡΑΣΕ ΤΟΝΟΥΣ ΝΕΚΡΑ ΨΑΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΕΝΟΣ ΣΠΑΝΙΟΥ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΣΤΟΝ ΜΑΛΙΑΚΟ.
Τις τελευταίες μέρες ανεβαίνω στα κεραμίδια του σπιτιού μου σαν κεραμιδόγατα. Και ψάχνω με το ματοκιάλι καλές, ελπιδοφόρες ειδήσεις. Τόσες μέρες παρατήρησης στον γύρω μου κόσμο και είδηση καλή καμιά, ελπίδα ούτε κατά διάνοια. Σαν να έχει πέσει νύχτα βαθιά πάνω από την Ελλάδα και να μην ξημερώνει με τίποτα, όσο κι αν ο ήλιος βγαίνει κάθε πρωί.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.