Καθόλου ευχαριστημένος δεν θα ήταν ο ικέσιος Ζευς αν με ένα μαγικό τρόπο κατέβαινε στην Παλιά Πεντέλη σήμερα το απόγευμα. Ο πατέρας των θεών, προστάτης των ικετών του κόσμου, μάλλον θα έριχνε κεραυνούς αν περπατούσε σε ετούτη την ντενεκεδούπολη από ελενίτ, κοντέινερ και διαφημιστικά ταμπλό. Διακόσιοι άνθρωποι στιβάζονται εδώ, στην οδό Αγίου Τρύφωνος. Τέσσερεις γυναίκες, έξι παιδιά, το σκυλάκι της φιλενάδας μου της Εσού κι ένα κοπάδι κατσίκια.
Συνήθως δεν είμαι ξύπνια στις 9 το πρωί, πόσο μάλλον ένα βροχερό Σάββατο. Όμως σήμερα δεν είναι μια οποιαδήποτε μέρα. Έρχεται η Μαντόνα στο χωριό μας, χαλάλι και το πρωινό χουζούρι. Είναι όντως χωριό η γειτονιά γύρω από το Ολυμπιακό Στάδιο. Χαμένο στο πουθενά των προαστίων, ένα μικρό κομμάτι γης που διασώθηκε από τους εργολάβους, […]
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.