Καθόταν οκλαδόν στον δρόμο τυλιγμένη σ’ ένα κίτρινο σάλι. Μόνη ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν, έρχονταν, μιλούσαν αδιάκοπα στα τηλέφωνα, προσπαθούσαν επί ματαίω να αντιμετωπίσουν την κάψα και την υγρασία και να βγάλουν μιαν άκρη στο χάος του λιμανιού της Μυτιλήνης. Στιγμές μόνο αργότερα εμφανίστηκαν οι αστυνομικοί με τα κλομπ. «Ρε, θα ορμήσουμε;». «Σε λίγο ρε, βαστήξου». Ξαφνικά το στόμα της γέμισε αίματα κι η γυναίκα άρχισε να ουρλιάζει.
Αργά τη νύχτα, όταν η πόλη πια έχει ησυχάσει, διασχίζουν τον δρόμο σαν σκιές. Στη γωνία της Αριστοτέλους περιμένει το λεωφορείο που θα πάει στους Ευζώνους.
Από την άλλη γωνιά του δρόμου μια άλλη ομάδα περπατάει γρήγορα. Εχουν μόλις φτάσει από τον Πειραιά. Κρατάνε τα σακίδια και τα παιδιά τους από το χέρι.
«Είμαστε μια τρόικα, στο πνεύμα των καιρών». Μ’ αυτήν τη φράση και με πολύ χιούμορ μάς συστήνονται οι τρεις νέοι επιστήμονες που άφησαν πίσω τους εταιρείες και επαγγελματίες δημοσκόπους στο δημοψήφισμα, αποτυπώνοντας τη συντριπτική νίκη του «όχι», την ώρα που οι επαΐοντες προέβλεπαν ντέρμπι (τα παιδιά έδωσαν 63% και οι κάλπες έβγαλαν 61,3%).
«Μόνο μπροστά» ο ένας, «τώρα πάμε μπροστά» ο άλλος. Τα πανομοιότυπα συνθήματα των δύο μονομάχων των εκλογών ήταν αναμενόμενο να προκαλέσουν… θύελλα θυμηδίας και καταιγισμό τρολιάς, με κορυφαία ίσως αυτή που κυκλοφόρησε η νεολαία ΠΑΣΟΚ: «Εμείς είστε μπροστά ήδη». Μόλις χθες ο ΣΥΡΙΖΑ λάνσαρε το νέο σύνθημά του που κι αυτό… κοιτάζει μπροστά: «Κερδίζουμε το μέλλον».
Ηταν αρχές στου 2013 όταν στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο έφτασε το πρώτο υποσιτισμένο βρέφος. Οι γονείς του μωρού ήταν άνεργοι κι αναγκάζονταν να κάνουν οικονομία ακόμα και στο γάλα, με αποτέλεσμα το παιδάκι να ζυγίζει πολύ λιγότερο από το κανονικό.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.