Ακούραστες οι γυναίκες της Χαλκιδικής, κατέβηκαν για άλλη μια φορά χτες στην Αθήνα για να διαμαρτυρηθούν για την καταστροφή που συνεχίζεται στον τόπο τους, μετά την απόφαση του ΣτΕ που έδωσε πράσινο φως στην εταιρεία εξόρυξης χρυσού.
Στην πραγματικότητα τους χωρίζουν λίγες εκατοντάδες μέτρα. Επί της ουσίας απέχουν αμέτρητα έτη φωτός. Σε μια παγωμένη πόλη, υπό συνεχή βροχή, κάτω από ελικόπτερα της αστυνομίας και πίσω από συρματοπλέγματα διαδηλώνουν οι Ευρωπαίοι πολίτες.
Τους κοιτάζουν μάλλον παραξενεμένοι, αφού δεν μπορούν να καταλάβουν τι γράφουν τα μπλουζάκια που φορούν. Αλλά οι άνθρωποι που κυκλοφορούν στο Ευρωκοινοβούλιο με το μότο «κανένας μόνος του στην κρίση» δεν είναι η πρώτη φορά που ξαφνιάζουν τους αξιωματούχους των Βρυξελλών.
Είναι στελέχη επιχειρήσεων και άνεργοι. Είναι μαμάδες και φοιτήτριες. Είναι αριστεροί και χριστιανοί. Είναι ντόπιοι και άλλοι που κάνουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν εκεί.
Μιλάμε όλοι γι’ αυτά, αλλά κανείς μας δεν μπαίνει στον κόπο να τα διαβάσει. Εχουμε όλοι άποψη για το μάθημα των Θρησκευτικών, χωρίς να γνωρίζουμε το περιεχόμενό τους.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.