Ξεχασμένα χελιδόνια στην «Εφ.Συν.»
Είναι τα πρώτα χελιδόνια που έφεραν την άνοιξη στο γραφείο μας φέτος. Εφτασαν ένα Σάββατο μεσημέρι, ενθουσιώδεις, περίεργες κι ολόχαρες με τις πολύχρωμες μαντίλες τους.
Είναι τα πρώτα χελιδόνια που έφεραν την άνοιξη στο γραφείο μας φέτος. Εφτασαν ένα Σάββατο μεσημέρι, ενθουσιώδεις, περίεργες κι ολόχαρες με τις πολύχρωμες μαντίλες τους.
Ο χιονιάς αυτός ήταν μια κάποια λύσις. Δεν ξέρω πώς θα φαινόταν στον Καβάφη η παράφραση των «βαρβάρων» του, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να τη σκέφτομαι όσο οι ώρες περνούν και η «Αριάδνη» δεν απλώνει τον μίτο της στην Αθήνα.
Κανείς δεν σε έχει προετοιμάσει γι’ αυτό. Κι ίσως να μην υπάρχουν λέξεις ικανές να το μεταφέρεις. Είναι τόσα πολλά και καταιγιστικά τα συναισθήματα, είναι μια τόσο ξεχωριστή εμπειρία, που και η απόπειρα μόνο να την περιγράψεις της κλέβει τη μαγεία.
«Ηταν ωραίο το θέατρο, αλλά μου άρεσε πολύ και το ταξίδι!» Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή του που είδε «ανθρώπους να παίζουν ζωντανά».
Ξέρεις, απ’ όλα τα μέσα συγκοινωνίας τα πιο σαράβαλα είναι οι λέξεις
κάθε τόσο μ’ εγκαταλείπουν μεσοστρατίς.
Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Γράμματα στον Ερμόλαο