Ο χάρτης της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της περηφάνιας
Είναι στελέχη επιχειρήσεων και άνεργοι. Είναι μαμάδες και φοιτήτριες. Είναι αριστεροί και χριστιανοί. Είναι ντόπιοι και άλλοι που κάνουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν εκεί.
Είναι στελέχη επιχειρήσεων και άνεργοι. Είναι μαμάδες και φοιτήτριες. Είναι αριστεροί και χριστιανοί. Είναι ντόπιοι και άλλοι που κάνουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν εκεί.
Θα μπορούσε να είναι ένα ρεπορτάζ για τον νέο χώρο, όπου στεγάστηκαν οι πρόσφυγες στο Γαλάτσι.
Θα μπορούσε να είναι ένα ρεπορτάζ για το Παλέ, που οι κάτοικοι της γειτονιάς χρόνια τώρα προσπαθούν να διασώσουν από τα ιδιωτικά συμφέροντα και που από την Πέμπτη έχει αποκτήσει μια καινούργια ζωή.
«Eμένα, εμένα, σε παρακαλώ κυρία, έχω μωρά». «Κι εγώ έχω μωρά, δες τα εκεί στο πεζοδρόμιο, σε παρακαλώ, κυρία». Οι γυναίκες με τραβούν από το μανίκι σπαρακτικά. Προσπαθούν να εξασφαλίσουν ένα δωμάτιο για να κοιμίσουν απόψε τα παιδιά τους και νομίζουν ότι είμαστε από κάποια ανθρωπιστική οργάνωση. Τις έχει βγάλει εδώ το τελευταίο κύμα που ήρθε από τα νησιά, όπως και δεκάδες άλλες που έχουν βρει καταφύγιο στον υπόγειο.
«Γκολ» στα φαρσί σημαίνει λουλούδι. Είναι ένα γκολ με πράσινα πέταλα και μπλε μίσχο αυτό που μου προσφέρει η Σάρα. Είναι το δεύτερο γκολ που μου δίνει αφού το πρώτο σχεδόν έλιωσε στη ζέστη του μεσημεριού. Η Σάρα φτιάχνει λουλούδια από πλαστελίνη κάτω από την τεράστια τέντα που στεγάζει τον παιδότοπο του Ελαιώνα.
Πρώτα πρέπει να καταφέρεις να σε καταγράψουν οι Αρχές: στέκεσαι ατέλειωτες ώρες σε ουρές, στριμώχνεσαι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, ξεροσταλιάζεις κάτω από τον ήλιο, φωνάζεις. Μετά πρέπει να καταφέρεις να σε ταυτοποιήσουν οι Αρχές: μια επανάληψη του ίδιου εξοντωτικού έργου.