«Θα ανακαταλάβουμε βαθμιαία την πλατεία και τα γύρω στενά σε συνεργασία με την αστυνομία και τις προνοιακές υπηρεσίες».
Μόνο όποιος περπατούσε χθες στην πλατεία Βικτωρίας θα μπορούσε να αντιληφθεί πλήρως το νόημα της προχθεσινής φράσης του δημάρχου της Αθήνας, Γιώργου Καμίνη.
Ηταν μια σακούλα από εκείνες τις μεγάλες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ που πουλάνε ανώνυμα τρόφιμα με τη δική τους ετικέτα. Και ντρεπόταν πολύ για τη σακούλα της.
Γιατί ήταν μόνο μία, γιατί τα πράγματα ήταν λίγα, γιατί τα παιδιά που πεινάνε και κρυώνουν είναι πολλά.
«Αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα» κι έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι αν κρίνουμε από τον τρόπο που αντιδρούν τα παιδιά στην προσφυγική κρίση. Με τρυφερότητα, ανθρωπιά κι αλληλεγγύη τα παιδιά -ακόμα και τα πολύ μικρά- στηρίζουν τους πρόσφυγες στο μακρύ και δύσκολο ταξίδι τους προς την Ευρώπη. Δέστε τις ταινίες μικρού μήκους και τα βίντεο που έφτιαξαν μαθητές από διάφορα σχολεία της χώρας και θα καταλάβετε.
«Υπάρχουν λιοντάρια στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα υπάρχουν τα πάντα». Δεν μπορώ να θυμηθώ από ποιο θεατρικό του Τσέχοφ ξεπήδησε η φράση που παίζει στο μυαλό μου Τρίτη μεσημέρι, στην πλατεία Βικτωρίας.
Υπάρχουν ειδήσεις που θα ήθελες να μη χρειάζεται να γράψεις ποτέ. Αυτό συμβαίνει εδώ και μήνες κάθε φορά που το τηλέφωνο της Χριστίνας χτυπάει για να της ανακοινώσουν πως πρόσφυγες χάθηκαν στη θάλασσα, κάθε φορά που ο Δημήτρης πρέπει να γράψει για τείχη που υψώνονται και για πολιτικές που δεν έχουν κύριο μέλημα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη ζωή, κάθε φορά που ένας ρεπόρτερ ή ένας ανταποκριτής μας πρέπει να περιγράψει τον φόβο, την απελπισία, τη βαθύτατη οδύνη που συναντά στη Βικτώρια, τη Μυτιλήνη, την Ειδομένη.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.