Είμαι πεπεισμένη πια για αυτό και το επιβεβαιώνω κάθε φορά που οι δρόμοι με βγάζουν μακριά της. Δεν είναι αγάπη, είναι εξάρτηση. Δεν είναι δέσμευση, είναι εγκλεισμός. Δεν είναι σπίτι, είναι η σκηνή ενός θεάτρου. Πεδίον δόξης λαμπρό και σκηνικό ήττας, ο μπερντές του Καραγκιόζη και το ονειροδρόμιο. Δεν έχεις λόγους για να επιστρέψεις στην Αθήνα, εκτός κι αν είσαι βαθιά άρρωστος. Εξαρτημένος. Πρεζάκι. Τζάνκι.
Τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα θέλω κάποιον να καρυδώσω εδώ μέσα στο Υποβρύχιο. Ή τουλάχιστον, όπως λέει ο Άγγελος, να τον κλειδώσω στο μπαλαούρο, να μην ξαναδεί τον ήλιο το κωλόπαιδο που άργησε το κείμενο / δεν έφερε την φωτογραφία / την κοπάνησε από την σύσκεψη. Μια ομαδική δουλειά είναι σαν χορός κυκλωτικός: χάνει ένας το βήμα του και τινάζεται η μαγεία στον αέρα.
Έφυγα από το πατρικό μου 18 χρονών και, δυστυχώς για το προφίλ μου, δεν έχω καμία τραγωδία, καμία πράξη ηρωισμού, καμία σύγκρουση να αναφέρω. Απλώς, ένα πρωί είπα στους δικούς μου «τώρα θέλω να φύγω». Καλό δρόμο, μου ευχήθηκαν. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα στον δρόμο, βγήκα στον κόσμο. Από τότε μέχρι σήμερα, έχω καταπιεί εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.