Access All Areas. Καλησπέρα στο βυθό σας, καταδυόμαστε…
Έφυγα από το πατρικό μου 18 χρονών και, δυστυχώς για το προφίλ μου, δεν έχω καμία τραγωδία, καμία πράξη ηρωισμού, καμία σύγκρουση να αναφέρω. Απλώς, ένα πρωί είπα στους δικούς μου «τώρα θέλω να φύγω». Καλό δρόμο, μου ευχήθηκαν. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα στον δρόμο, βγήκα στον κόσμο. Από τότε μέχρι σήμερα, έχω καταπιεί εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα. Με το αμάξι, με αεροπλάνα, με τραίνα, με ψαρόβαρκες, με έλκηθρα, με χουτόν, με ποδήλατα. Κι έχω γράψει άλλες τόσες εκατοντάδες χιλιόμετρα σε άλλου τύπου διαδρομές: μέσα μου και μέσα στην ψυχή των φίλων μου, σε σελίδες βιβλίων και σε αράδες κειμένων, σε μουσικές και ήχους, σε σώματα ξένα και βαθιά στο δικό μου σώμα. Παρόλα αυτά νοσταλγώ πάντα το σπίτι μου. Εκείνο το μυθικό μέρος που ήμουν πάντα ασφαλής, προστατευμένη, καλοζωισμένη και χαϊδεμένη. Εκεί όπου δεν είχα καμία μάχη να δώσω, καμία απειλή να αντιμετωπίσω, κανένα ρίσκο να ζυγίσω, καμία ήττα να ξεπεράσω. Νοσταλγώ εκείνο το ασφαλές κουκούλι που έφτιαχναν για ‘μενα η μαμά και ο μπαμπάς και που όσο μεγαλώνεις μπορεί να πάρει χίλιες άλλες μορφές, χίλια άλλα ονόματα: το κουκούλι σου μπορεί να το λένε μια θέση στο Δημόσιο ή ένα καλό γάμο ή μια δουλειά που σου δίνει σίγουρα λεφτά ή μια σχέση που σου παρέχει ασφάλεια. Όλα αυτά τα κουκούλια τα νοσταλγώ – κάποτε αφόρητα. Ο δρόμος έχει περιπέτεια, έχει γνώση κι όλα τα καλά που σου έταξε ο ποιητής. Έχει γοητεία, έχει ανθρώπους, έχει τόπους, έχει έρωτες, έχει αγώνες, έχει αγωνίες, έχει (πάνω από όλα, πάντα) κάτω από την άσφαλτο την ακρογιαλιά. Όμως, ο δρόμος, ο κόσμος, έχει κι αγριάδα και τσαμπουκά και σύγκρουση και, κυρίως, σου κλέβει την αθωότητά σου. Αυτό είναι το ντηλ του και δεν παίζει αλλιώς: παίρνεις γνώση, δίνεις ψυχή. Αντέχεις;
Όσο τα χρόνια περνάνε, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρατηθείς στον δρόμο. Είναι αυτό που τραγουδούσαν οι Στέρεο Νόβα: «να γνέψω καταφατικά στον συμβιβασμό ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;» Κι υπάρχουν χίλιες φωνές που σε τραβάνε μακριά από τον δρόμο, μακριά από τον κόσμο. Η φωνή του πατέρα και της μάνας σου που κλαυθμυρίζουν πως ήρθε η ώρα να βρεις μια σοβαρή δουλειά και να μαζευτείς. Η φωνή της τράπεζας που σου τάζει μεγαλεία με μια δανεική ζωή. Η φωνή της τηλεόρασης που σε τρομάζει περιγράφοντας τον δρόμο σαν πεδίο μαχών, σαν θέατρο εγκλήματος, σαν καρμανιόλα. Αυτό είναι το ντηλ και δεν παίζει αλλιώς: μένεις στο δρόμο και είσαι εκτός. Αντέχεις; Λένε πως στη ζωή έχουμε όλοι αναρίθμητες επιλογές. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη. Στην πραγματικότητα έχουμε ο καθένας μας την εξής μια επιλογή: να καταφάσκουμε στον εαυτό μας. Αναγνωρίζονται οι πλάνητες, οι ταξιδιώτες σε όποια γλώσσα, σε όποια χώρα, σε όποια διαδρομή κι αν συναντηθούν. Και φτιάχνουν κοινότητες, εφήμερες αλλά ουσιαστικές, πρόσκαιρες αλλά σημαντικές. Αυτοί, οι νομάδες του δρόμου, οι ταξιδιώτες του κόσμου.
Καλησπέρα στο βυθό σας, καταδυόμαστε…
