Ντίνα Δασκαλοπούλου – Δημοσιογράφος

Poor Boys

Καμία σχέση με τα golden boys!
Αντρες χωρίς τα όλα τους!

Από τη μια ο άνδρας-πρίγκιπας κι απ’ την άλλη η γυναίκα-σταχτοπούτα που αδημονεί να ανέβει στο άλογό του. Τι γίνεται, όμως, όταν ο πρίγκιπας, όχι άλογο, ούτε πατίνι δεν διαθέτει; Τα αγόρια των 700 ευρώ ζουν στο πατρικό σπίτι, παίρνουν χαρτζιλίκι και βολοδέρνουν στα υπαρξιακά αδιέξοδα της ύλης.

Τα παλικάρια, οι άντρες, οι κουβαλητές είναι ίσως τα μεγαλύτερα θύματα της οικονομικής κρίσης που σαρώνει τον πλανήτη. Βαριά λαβωμένα όχι μονάχα στην τσέπη τους, αλλά βαθιά στον πυρήνα της ύπαρξής τους. Αφού η ίδια τους η ταυτότητα, αυτό που έμαθαν από τα μικράτα τους τι σημαίνει να είσαι άντρας, δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα. Έτσι, κάθε φορά που οι οικονομικοί δείκτες πέφτουν, που το χρήμα εξαφανίζεται από τις αγορές και που οι άντρες μετράνε φραγκοδίφραγκα, δεν αγωνιούν μόνο για το τι θα μπει στο τσουκάλι αύριο.

Το χειρότερο είναι πως κανένας τους δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά τη φρασούλα «γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι». Αν την είχαν πιστέψει, θα καταλάβαιναν πως ομοίως άντρας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Έτσι τουλάχιστον θα είχαν ένα βασικό εργαλείο για να αμφισβητήσουν όλο το εννοιολογικό εποικοδόμημα που χτίστηκε αιώνες τώρα επάνω σε αυτά τα λίγα εκατοστά σάρκας που έχουν ανάμεσα στα πόδια τους. Τουλάχιστον θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την εξίσωση άνδρας = …, και να βάλουν μετά το ίσον ό,τι τους κάνει κέφι. Αμ, δε. Άνδρας (στο μυαλό κάθε άνδρα, αλλά και ημών των ιδίων, αν είμαστε ειλικρινείς) σημαίνει δύναμη, ανεξαρτησία, αυτάρκεια.

«Πόσο δυνατός είσαι όταν ζεις με 700 ευρώ; Πόσο ανεξάρτητος είσαι όταν ακόμα στα 30 σου κοιμάσαι στο παιδικό σου δωμάτιο; Πόσο αυτάρκης είσαι όταν δεν μπορείς να πάρεις μόνος σου καμία σοβαρή απόφαση για τη ζωή σου, από το να αγοράσεις αυτοκίνητο μέχρι την επόμενη επαγγελματική σου κίνηση και για όλα πρέπει να συμβουλεύεσαι τους διαρκείς χορηγούς, τους γονείς σου;» Η παραδοχή της ήττας του Γιάννη είναι πλήρης. Γίνεται σκληρότερη επειδή είναι άνδρας; «Δεν είμαι τόσο σίγουρος. Οκ, μπορεί να έχω ένα πρόβλημα παραπάνω, γιατί αυτό επηρεάζει και τη σχέση μου με το άλλο φύλο. Ποια γυναίκα της ηλικίας μου θα δεχθεί να μπει σε μια σοβαρή σχέση όταν, για να κοιμηθούμε μαζί, θα την πάω στο πατρικό μου; Για τις γυναίκες είναι λίγο πιο εύκολο, γιατί τουλάχιστον στο ερωτικό κομμάτι –και ειδικά εδώ στον Νότο- έχουμε μάθει να είναι ο… πιο αδύναμος κρίκος. Φαντάσου όμως μια γυναίκα, όπως η φίλη η Έλενα, που επιστρέφει μετά από 8 χρόνια σπουδών στην Ελλάδα και αναγκάζεται να ζήσει ξανά με τη μαμά και τον μπαμπά. Είναι κόλαση εξίσου».

Η Έλενα σπούδασε μαζί με τον Γιάννη βιολογία κι έκανε στην Αγγλία το διδακτορικό της στη βιοηθική. «Ψιλά γράμματα. Ούτε να διδάσκω βιολογία στο λύκειο δεν με βλέπω», λέει ενώ μου εξηγεί πως ο μπαμπάς έβαλε μέσο για να την προσλάβουν ως επιστημονική επιμελήτρια σε έναν εκδοτικό οίκο. «Εγώ είμαι αριστερή και θέσει έχω εδώ και χρόνια αμφισβητήσει το τι παραδοσιακά σημαίνει να είσαι άντρας. Ομολογώ όμως πως, αν βγούμε και πρέπει συνέχεια να πληρώνω εγώ ή δεν με κεράσει κι εκείνος καμιά φορά, χαλιέμαι. Ξενερώνω, ρε παιδί μου, παρόλο που τον καταλαβαίνω, αφού είμαι κι εγώ στην ίδια μοίρα. Πώς να με κεράσει αν επιβιώνει με 500 ευρώ; Παρ’ όλα αυτά, με ξενερώνει, η χημεία χαλάει».

Η Έλενα είναι μια καλή περίπτωση, αφού τουλάχιστον μπορεί να κάνει λόγο όλα αυτά τα αντιφατικά που παίζονται στο κεφάλι της. Οι περισσότερες από εμάς αδυνατούμε, παγιδευμένες ανάμεσα σε αυτά που μας έμαθαν οι μαμάδες μας και αυτά που η ζωή φέρνει. Ένας κοινωνιολόγος θα χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την κατάσταση των σύγχρονων γυναικών τον όρο «σύνδρομο της Σταχτοπούτας».

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου το είχε περιγράψει με απλά λόγια: «τον θέλω τρυφερό–βίαιο, βίαιο–τρυφερό». Όσο ανεξάρτητες, αυτάρκεις, πετυχημένες κι αν είμαστε οι ίδιες, λόγω της παιδείας και της κουλτούρας μας, βαθιά μέσα μας επιβιώνει ένα μικρό κοριτσάκι που λαχταράει τον πρίγκιπα και το λευκό του άτι. Αυτόν που θα έρθει να μας σώσει από τον απειλητικό μεγάλο κόσμο, την πάλη και τον ανταγωνισμό. Την εποχή των σπηλαίων ο πρίγκιπας κράδαινε ρόπαλο, την εποχή της άυλης οικονομίας κρατάει πιστωτική κάρτα.

«Δεν ψοφάω να έχω ένα ακριβό αυτοκίνητο, αλλά να είμαι ακόμα με το ίδιο παπί που αγόρασα στα 18 μου; Με φρικάρει». Ο Άλκης είναι ένας από εμάς: παιδί μεσοαστικής οικογένειας, που έδωσε ρέστα για να περάσει στο πανεπιστήμιο, που έκανε μεταπτυχιακό για να είναι ανταγωνιστικός όταν μεγαλώσει, που βρίσκεται τώρα στα 28 να κάνει δυο δουλειές για να συμπληρώσει τα ένσημά του. «Δεν έχω κανένα οιδιπόδειο με τη μάνα μου και, ειλικρινά, πληρώνω πάρα πολύ ακριβά το ζεστό φαΐ και το καλοσιδερωμένο πουκάμισο που μου προσφέρει. Το πληρώνω με απίστευτη γκρίνια, με τη μόνιμη επωδό “αχ, αγόρι μου, μόνο η μάνα σ’ αγαπάει” και με ένα μελόδραμα την εβδομάδα. Κάθε φορά που διαφωνούμε σε κάτι, η μάνα μου αρρωσταίνει, πεθαίνει, την πονάει η καρδιά της».

Για να τη βγάλει καθαρή, ο Άλκης, όπως και κάθε Άλκης που ζει με τους γονείς του, φροντίζει να λείπει όσο πιο πολλές ώρες γίνεται από το σπίτι. «Φυσικά, αυτό δεν είναι το σπίτι ΜΟΥ. Είναι το σπίτι των γονιών μου κι έχει τους δικούς τους κανόνες. Ώρα φαγητού, ώρα ύπνου, ώρα προσέλευσης τα βράδια, λες και είμαι έφηβος. Κι αυτό που με “στέλνει” είναι η φωνή του πατέρα μου “πάλι στο τηλέφωνο μιλάς; Κλείσε αυτόν τον υπολογιστή, θα στραβωθείς”. Σε μια ηλικία που ο πατέρας μου είχε ήδη δυο παιδιά!».

Εδώ στον Νότο, με τις αποπνικτικά τρυφερές οικογένειές μας, είχαμε πάντα ένα προβληματάκι με την ενηλικίωση. Υπερτροφικοί Πίτερ Παν μέναμε πάντα, μπουκωμένοι ντολμαδάκια και μαμαδίστικη αγάπη. Είχαμε το πρόβλημά μας, ήρθε και η κρίση και το απογείωσε. Τι θα απογίνει σε μια χώρα όπου όλοι θέλουν να μένουν παιδιά και κανείς δεν γουστάρει να μεγαλώσει τα παιδιά του;

Σύνδεσμοι