Πέτρου Ράλλη

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΖΑΒΑΛΛΗΣ)

1

ΣΥΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ. ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ, ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΟΝΥΚΤΙΑ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΙΑΣ. ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ, ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΟ «ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ» ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΑΜΠΕΡΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΡΑΠΕΖΙ. ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΟΥΝ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΣΥΛΟ. ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΟΨΕΙ Ο «ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ», ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΥΛΟΦΟΡΤΩΣΕΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΡΕΜΑ ΤΗΣ «ΑΠΡΟΣΕΞΙΑΣ», ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΤΥΧΕΡΟΥΣ. ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΟΘΕΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΟΥΝ ΑΙΤΗΣΗ. Η ΟΠΟΙΑ ΑΙΤΗΣΗ ΘΑ ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ…
Πίσω από τεράστια διαφημιστικά ταμπλό, δίπλα στο αμαξοστάσιο των αστικών λεωφορείων, λίγο μακρύτερα από τα μπουζουκάδικα, εκεί ακριβώς όπου παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια τα γυαλισμένα αυτοκίνητα των θαμώνων, ξεκινά το ρέμα. Από τα κίτρινα φώτα της Πέτρου Ράλλη στο απόλυτο σκοτάδι η απόσταση είναι μόλις ένα μέτρο. Από τη ζωή στο θάνατο η απόσταση είναι περίπου 20 μέτρα. Οσα και οι δύο όχθες του ρέματος που τους τελευταίους τρεις μήνες είδαν δύο νεκρούς κι έναν ακόμα άνθρωπο να χαροπαλεύει στο νοσοκομείο.

Στην Ελλάδα «η απρόσκοπτη πρόσβαση στο άσυλο» μεταφράζεται σε μιαν ατελείωτη ουρά ανθρώπων στην οδό Σαλαμινίας. Ξεκινούν να μαζεύονται από το μεσημέρι της Παρασκευής και περιμένουν ο ένας πίσω από τον άλλον μέχρι το ξημέρωμα του Σαββάτου. Κατά τη διάρκεια, όμως, της νύχτας οι αστυνομικοί τούς χτυπούν με κλομπ, οδηγούν τα περιπολικά καταπάνω τους, τους βρίζουν και τους εξευτελίζουν, δημιουργούν συνθήκες πανικού.

Περπατάμε στην αριστερή όχθη και τα πόδια μας βουλιάζουν στη λάσπη. Στη δεξιά όχθη δύο άνθρωποι έχουν ανάψει φωτιά για να ζεσταθούν. Πλησιάζουμε προς το γεφύρι. Από πού ακριβώς έπεσε ο πακιστανός Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ στις 26 Οκτωβρίου; Πού τσακίστηκε ο μπανγκλαντεσιανός Χουσεΐν Ζαχιντούλ στις 3 Ιανουαρίου; Δύο νεκροί 29 και 24 χρόνων – και οι δύο απρόσεκτοι κατά την Ελληνική Αστυνομία. Ο πρώτος «έκανε τη σωματική του ανάγκη και γλίστρησε», ο δεύτερος «έχασε την ισορροπία του».

Από τον έναν θάνατο στον άλλον -τραγικά γεγονότα για την ΕΛ.ΑΣ., δολοφονίες για τις αντιρατσιστικές οργανώσεις και τις κοινότητες των μεταναστών- μεσολαβούν κι άλλα γεγονότα στην Πέτρου Ράλλη. Την Παρασκευή 28/11, στις 7 το πρωί, άντρες της ΕΛ.ΑΣ. ξυλοκοπούν άγρια μετανάστες. Ο Αχμέτ Ατζάζ, από το Πακιστάν, βρίσκεται στο νοσοκομείο με σπασμένο χέρι. Ελάχιστες μέρες αργότερα, λίγες ώρες πριν από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ένας ακόμα Πακιστανός, ο Μαζίρ Γκουλ, πέφτει στο ίδιο ρέμα και διακομίζεται σε κωματώδη κατάσταση στην Εντατική Μονάδα του Γενικού Κρατικού Νίκαιας.

Ολα αυτά τα περίεργα γεγονότα διαδραματίζονται ξημερώματα Σαββάτου. Αυτή είναι και η μοναδική ημέρα που το ελληνικό κράτος δίνει τη δυνατότητα σε κυνηγημένους από τον πόλεμο και την πείνα ανθρώπους να υποβάλουν αίτημα για άσυλο. Και η Διεύθυνση Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη είναι το μοναδικό σημείο σε όλη την Αττική όπου μπορούν να το κάνουν.

Ή έτσι νομίζουν, αφού δεν φρόντισε κανείς να τους εξηγήσει πως ο ικέτης -πρόσωπο ιερό γι” αυτήν τη χώρα εδώ και χιλιάδες χρόνια- δικαιούται, βάσει του διεθνούς δικαίου με το οποίο και η Ελλάδα δεσμεύεται, να υποβάλει το αίτημά του σε οποιαδήποτε δημόσια αρχή, οποιαδήποτε ώρα και με τον απλούστερο τρόπο. Κανονικά, δηλαδή, θα αρκούσε ο Μοντασέρ, ο Χουσεΐν, ο Μαζίρ να πάνε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, στην τροχαία, σε ένα ΚΕΠ και να πουν: Κινδυνεύει η ζωή μου, ζητώ άσυλο.

Οχι, όμως, στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα η «απρόσκοπτη πρόσβαση στο άσυλο» μεταφράζεται σε μιαν ατελείωτη ουρά ανθρώπων στην οδό Σαλαμινίας. Ξεκινούν να μαζεύονται από νωρίς το μεσημέρι της Παρασκευής και στήνονται ο ένας πίσω από τον άλλο μέχρι το ξημέρωμα του Σαββάτου. Η ουρά διακόπτεται από μπλόκα της αστυνομίας και περιπολικά. Οποιος τολμήσει να ξεμυτίσει, όποιος τολμήσει να περάσει από το ένα τμήμα της ουράς στο άλλο απωθείται βίαια. Χιλιάδες άνθρωποι που περιμένουν μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, καθισμένοι ανακούρκουδα στις λάσπες, κρυμμένοι κάτω από εγκαταλειμμένα κοντέινερ. Χιλιάδες άνθρωποι που περιμένουν μάταια.

Μάταια, διότι -κατά παράβαση και πάλι του προσφυγικού δικαίου- η Ελλάδα κάθε εβδομάδα θα δώσει μόνο σε 150-300 από αυτούς το «μαγικό» χαρτάκι που θα τους εξασφαλίζει ένα ραντεβού για συνέντευξη την επόμενη εβδομάδα. Οι άλλοι θα επιστρέψουν στις τρώγλες τους άπραγοι και αυτήν τη νύχτα. Οπως ο Χαλίλ, που στήνεται στην ίδια ουρά κάθε Παρασκευή, 10 μήνες τώρα. «Είναι σαν το λαχείο, κάποια στιγμή θα το κερδίσω» λέει, ενώ προσπαθούμε να καταλάβουμε πόσες ώρες νωρίτερα (ή μέρες) πρέπει να στηθεί ένας άνθρωπος στην Πέτρου Ράλλη για να μπορέσει να μπει.

«Είστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει αναθέσει τη διαδικασία χορήγησης ασύλου στην Αστυνομία. Η οποία ακολουθεί μια διαδικασία χωρίς κανόνες και χωρίς αρχές. Οσο αυτό δεν αλλάζει, θα εξακολουθούν να συνωστίζονται στην Πέτρου Ράλλη χιλιάδες άνθρωποι κάθε Παρα- σκευή. Κι όσο η αστυνομία θα χρησιμοποιεί βία, θα εκτυλίσσονται σκηνές αλλοφροσύνης με νεκρούς και τραυματίες». Καρλ Κοπ, εκπρόσωπος της οργάνωσης PROASYL

«Δεν παίζει ρόλο αυτό. Δεν τηρείται κάποια σειρά προτεραιότητας» θα μας πει ο Θανάσης Κούρκουλας, εκπρόσωπος του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών. «Στις 7 π.μ. κάθε Σάββατο οι αστυνομικοί «κόβουν φάτσες» και με κάποια αδιευκρίνιστα κριτήρια «πορτιέρη» εφοδιάζουν με χαρτάκια κάποιους από τις ουρές – όχι κατ” ανάγκη τους πρώτους κάθε φορά». Οπότε, οι άνθρωποι ρίχνουν τη ζαριά τους και περιμένουν. «Κατά τη διάρκεια της νύχτας οι αστυνομικοί χτυπούν με κλομπ και κυνηγούν τους πρόσφυγες, προκειμένου να διαλύσουν και να απωθήσουν τις ουρές, οδηγούν τα περιπολικά τους καταπάνω τους, τους βρίζουν και τους εξευτελίζουν, δημιουργούν συνθήκες πανικού».

Βέβαια, απόψε είμαστε εμείς εδώ και τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Ευγενέστατοι αστυνομικοί περπατούν πάνω-κάτω τη Σαλαμινίας και καμιά βρισιά δεν εκτοξεύεται προς τους πρόσφυγες που κουρνιάζουν κάτω από τα συρματοπλέγματα της ΔΕΗ. Ο δρόμος θ” αποκτήσει ξανά το γνώριμο πρόσωπό του όταν θα φύγουμε, το ξημέρωμα.

«Είναι φοβερό. Δεν τους σταματά ούτε το ότι ομάδα δικηγόρων ήταν εδώ όλη νύχτα ούτε η ομάδα ξένων παρατηρητών» θα μας πει ένας εξοργισμένος Καρλ Κοπ το επόμενο πρωί. Ο Καρλ είναι εκπρόσωπος της οργάνωσης PROASYL και έρχεται συχνά στην Ελλάδα, ώστε να στέλνει αναφορές στην Ευρώπη για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες. «Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι εκτός ελέγχου. Είστε η μόνη χώρα σε ολόκληρη την Ευρώπη που έχει αναθέσει τη διαδικασία χορήγησης ασύλου στην αστυνομία. Η οποία ακολουθεί μια διαδικασία χωρίς κανόνες, χωρίς αρχές, χωρίς κανένα νόημα. Οσο αυτό δεν αλλάζει, θα εξακολουθούν να συνωστίζονται εδώ χιλιάδες άνθρωποι κάθε Παρασκευή. Κι όσο η αστυνομία θα χρησιμοποιεί βία απέναντί τους, θα εκτυλίσσονται σκηνές αλλοφροσύνης με νεκρούς και τραυματίες».

Τέλος πάντων, ας ξεχάσουμε το κρύο, τις ατελείωτες ώρες ορθοστασίας, το ξύλο και τις βρισιές, κι ας υποθέσουμε πως είσαι ένας από τους 300 τυχερούς που θα πάρουν αυτό το «μαγικό» χαρτάκι και θα καταφέρουν να μπουν στο ισόγειο της φρουρούμενης Πέτρου Ράλλη. Φρουρούμενη – διότι, εκτός των άλλων, εδώ βρίσκεται και μια φυλακή. Σ” αυτήν τη φυλακή μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε άνθρωπος περιμένει στην ουρά και δεν παίρνει ραντεβού. Από την επόμενη στιγμή είναι και πάλι παράνομος, αφού δεν έχει χαρτιά. Στην Πέτρου Ράλλη, στα κρατητήριά της, που έχουν φτιαχτεί για να φιλοξενούν ανθρώπους για 2 μέρες το πολύ, μπορείς να βρεθείς φυλακισμένος για ένα τρίμηνο. Αλλά υποθέτουμε πως μπαίνεις με ραντεβού.

Οχι από την μπροστινή πόρτα – αυτή είναι μόνο για τους έλληνες δικηγόρους. Εσύ είσαι μετανάστης και θα μπεις από την πίσω πόρτα. Εδώ, λοιπόν, σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης, δίνεις μια συνέντευξη σε «εξειδικευμένο προσωπικό» και με τη βοήθεια διερμηνέα που μιλάει τη γλώσσα σου. Αυτά αλλαχού, ουχί εδώ. Εδώ υπάρχει ένας διερμηνέας που μιλάει αραβικά γενικώς, φαρσί γενικώς – και καλύτερα για σένα να τον καταλαβαίνεις• αν πάλι δεν καταλαβαίνεις, γιατί εσύ μιλάς μιαν άλλη διάλεκτο των αραβικών ή των φαρσί, πρόβλημά σου. Εδώ το «εξειδικευμένο προσωπικό» είναι συνήθως ένας ανορθόγραφος αστυνομικός που γράφει βιαστικά το αίτημά σου στο κομπιούτερ. Η όλη διαδικασία δεν θα κρατήσει για πολύ: μερικά λεπτά για τον καθέναν κι έξω απ” την πόρτα.

«Η Ελλάδα κάνει τη βρόμικη δουλειά της Ε.Ε. στη μετανάστευση» τιτλοφορείται άρθρο στη βρετανική «Observer», όπου περιγράφεται η κόλαση που ζουν οι μετανάστες στη χώρα μας: κακομεταχείριση, έκθεσή τους σε κίνδυνο, ανεπαρκείς διαδικασίες εξέτασης των αιτήσεων ασύλου και συνοπτικές απελάσεις.

Ο λόγος που απαιτείται εξειδικευμένο προσωπικό είναι απλός. Ο πρόσφυγας μπορεί να είναι θύμα βασανιστήριων, να έχει υποστεί βιασμό, να είναι θύμα σεξουαλικού εμπορίου. Υποτίθεται ότι το προσωπικό τον βοηθάει να εξομολογηθεί όλα αυτά που μπορεί να ντρέπεται ή να φοβάται να πει. Αυτά αλλαχού, ουχί εδώ. «Η διαδικασία γίνεται με προκατασκευασμένες ερωτήσεις, στις οποίες ο αρμόδιος αστυνομικός «οδηγεί» στο συμπέρασμα ότι ο αλλοδαπός είναι οικονομικός μετανάστης και όχι πολιτικός πρόσφυγας» θα μας πει ο Θανάσης Κούρκουλας. «Επιπλέον, υπάρχουν καταγγελίες πως κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αιτούντες άσυλο υποχρεώνονται να υπογράφουν -εκτός της αίτησης ασύλου- κι ένα δεύτερο φωτοτυπημένο χαρτί που λέει στη γλώσσα τους ότι ήρθαν στη χώρα για οικονομικούς λόγους». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αιτήσεις τους να απορρίπτονται ευθύς εξαρχής.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ο αστυνομικός βρίσκεται απέναντι στον 29χρονο Χ.Ι. από το Νταρφούρ. «Εφυγες λόγω οικονομικής ανέχειας» ξεκινάει ο αστυνομικός. «Εφυγα λόγω του εμφύλιου πολέμου» λέει ο πρόσφυγας. «Γιατί δεν πήγες σε άλλη περιοχή ώστε να εργαστείς; Γιατί δεν πήγες σε γειτονική χώρα ώστε να εργαστείς; Γιατί δεν μπορούσες να ασκήσεις το επάγγελμά σου στη χώρα σου;» Ο δυστυχής Χ.Ι. προσπαθεί απεγνωσμένα να εξηγήσει πως δεν έχει καμία σχέση η ανεργία με τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά δεν τον αφήνουν. Στο τέλος της διαδικασίας ψελλίζει: «Επίσης, θέλω να προσθέσω ότι -επειδή είμαι αντίθετος με το καθεστώς της χώρας μου- φοβάμαι να ζήσω στη χώρα μου». Δεν πειράζει, ο «ενεργήσας την εξέταση» (ο οποίος είναι και το πρόσωπο που κρίνει σε πρώτο βαθμό το αίτημα) απορρίπτει την αίτηση λόγω… αβάσιμων ισχυρισμών.

Ακριβώς την ίδια τύχη θα έχουν κι άλλοι πρόσφυγες που απαντούν σε ανεκδιήγητες ερωτήσεις, όπως «Είχες πρόβλημα με το επάγγελμά σου;» (σε ασυνόδευτο 15χρονο), «Γιατί δεν ήθελες να κάνεις στρατό;» (σε γυναίκα από την Ερυθραία), «Πώς γίνεται να μην ξέρεις σε ποια φυλακή έβαλαν τον άντρα σου;» (σε μάνα με δυο μωρά, σύζυγο πολιτικού κρατουμένου από το Σουδάν). Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις καλούνται να παρουσιάσουν… αποδεικτικά στοιχεία. «Βασανίστηκες; Απόδειξη». «Φυλακίστηκες; Απόδειξη». Παρόλο που, βάσει του Δικαίου, δεν έχουν -λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης- την υποχρέωση να φέρουν ούτε καν διαβατήριο. Κάπως έτσι, λοιπόν, όλες, μα όλες οι αιτήσεις θα απορριφθούν. Από τον Ιούνιο του 2008, η Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη έλαβε 8.387 αποφάσεις για άσυλο – και οι 8.387 ήταν αρνητικές.

Αλλά, είπαμε, σήμερα είναι η τυχερή σου μέρα και πήρες την περίφημη ροζ κάρτα ολιγόμηνης παραμονής. Γιατί ακόμα δεν είσαι πρόσφυγας – θα έχεις την απόφαση το λιγότερο σε ένα 6μηνο. «Δεν παίρνεις την κάρτα αμέσως, αλλά 1,5 μήνα μετά. Σ” αυτό το διάστημα έχεις επάνω σου ένα χαρτί που το μόνο που σου εξασφαλίζει είναι πως δεν θα απελαθείς – τίποτ” άλλο, ούτε περίθαλψη, ούτε να πάρεις ΑΦΜ στην εφορία, ούτε νόμιμη δουλειά. Οταν θα πάρεις τη ροζ κάρτα θα είναι προχρονολογημένη, άρα σου τρώνε χρόνο κι από εκεί» μας εξηγεί η δικηγόρος της Ομάδας για τα Δικαιώματα των Μεταναστών & των Προσφύγων, Γιώτα Μασουρίδου. Η Ομάδα Δικηγόρων αλλά και ο Συνήγορος του Πολίτη έχουν καταγγείλλει πως η αστυνομία δίνει πολλές φορές ταυτόχρονα τη ροζ κάρτα και μία απόφαση απόρριψης του ασύλου στα ελληνικά. Ο πρόσφυγας, που προφανώς δεν μιλάει ελληνικά, δίνει σημασία μόνο στην κάρτα και αγνοεί το δεύτερο χαρτί, την απόφαση – που (εάν καταλάβαινε τη γλώσσα) θα γνώριζε επίσης ότι θα μπορούσε να προσβάλει εντός 10 ή 30 ημερών. Οταν έπειτα από ένα 6μηνο θα πάει στην αστυνομία για να ανανεώσει την κάρτα του, θα θεωρηθεί παράνομος και θα απελαθεί αμέσως.

Χιλιάδες μετανάστες, καθισμένοι στις λάσπες, περιμένουν το «μαγικό» χαρτί που θα τους εξασφαλίσει ένα ραντεβού για συνέντευξη. Μόνον, όμως, 150-300 άνθρωποι θα καταφέρουν να το πάρουν.

Την ίδια νύχτα που εμείς βρισκόμαστε στην Πέτρου Ράλλη, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες τελεί υπό κατάληψη. «Το ελληνικό κράτος, σε συμφωνία με όλα τα κράτη της Ε.Ε., ακολουθεί εδώ και χρόνια πολιτική «μηδενικής παροχής ασύλου», ενώ οι διαδικασίες κατάθεσης αιτήσεων ασύλου (που έχουν απορριφθεί πριν καν κατατεθούν) και οι ροζ κάρτες ολιγόμηνης παραμονής (που δίνονται με το σταγονόμετρο) υπάρχουν για να διατηρεί το καθεστώς τα ανθρωπιστικά του προσχήματα» θα σημειώσει η κατάληψη σε ανακοίνωσή της.

Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα κινείται και δημοσίευμα της βρετανικής «Observer», με τίτλο «Η Ελλάδα κάνει τη βρόμικη δουλειά της Ε.Ε. στη μετανάστευση». Συνοπτικές απελάσεις, κακομεταχείριση των λαθρομεταναστών, ιδίως των ανηλίκων, και έκθεσή τους σε κίνδυνο, άθλιες συνθήκες κράτησης στα κέντρα μεταναστών και ανεπαρκείς διαδικασίες εξέτασης των αιτήσεων ασύλου – η αρθρογράφος περιγράφει την κόλαση που ζουν οι μετανάστες στην Ελλάδα.

Θα ήταν πολύ άδικο να αποδώσουμε όλα όσα συμβαίνουν στην Πέτρου Ράλλη στην ανοργανωσιά, στο χάος, στην ανικανότητα, στη ρατσιστική συμπεριφορά της αστυνομίας. Η τακτική που ακολουθείται στην Αθήνα εναρμονίζεται πλήρως με τη γενικότερη στρατηγική της Ευρώπης, όπως αυτή αποτυπώνεται στο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου, που επικυρώθηκε τελικά από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη Σύνοδο Κορυφής της 16ης Οκτωβρίου 2008 – λίγες ημέρες πριν από περιστατικό με τον πρώτο νεκρό της Πέτρου Ράλλη.

Το Σύμφωνο μετατρέπει την Ευρώπη σε φρούριο και τα σύνορά της σε (τρόπον τινά) ηλεκτροφόρα σύρματα απέναντι στους πρόσφυγες. Κι αυτό, γιατί αντιμετωπίζει όσους προσπαθούν να περάσουν στην Ευρώπη ως «τρομοκράτες». Η μετανάστευση -από μαζικό κοινωνικό πρόβλημα- μετατρέπεται σε ζήτημα που το διαχειρίζονται η αστυνομία και η συνοροφυλακή. Ετσι, οι «λαθρομετανάστες» πρέπει να μπλοκάρονται πριν από τα ευρωπαϊκά σύνορα. Και όσοι συλλαμβάνονται μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να απελαύνονται χωρίς όρους. Ηδη το Ευρωκοινοβούλιο έχει ψηφίσει στις 18/6/08 με άνετη πλειοψηφία νόμους που καθιστούν τη «λαθρομετανάστευση» βαρύ ποινικό αδίκημα. Σ” αυτό το νέο σκηνικό, η Ελλάδα, που φιλότιμα «κάνει τη βρόμικη δουλειά της Ε.Ε.», προσδοκά κάποια οφέλη. Με το αζημίωτο, δηλαδή… Διεκδικούμε, λοιπόν, το υπό ίδρυση γραφείο της FRONTEX (συνοριακός στρατός) και ό,τι αυτό συνεπάγεται εάν το πάρουμε: κονδύλια, μεγαλύτερες παραγγελίες όπλων, προμήθειες…

Τίποτα από όλα αυτά, φυσικά, δεν γνωρίζει η Μέιμπελ. Στην κορυφή της ουράς, πρώτη πρώτη μέσα στο σιδερένιο κιγκλίδωμα όπου στοιβάζονται οι άνθρωποι έξω από το κτήριο της Πέτρου Ράλλη στέκεται η 25χρονη από τη Νιγηρία. Ζητάει το τηλέφωνό μου – και όταν θα βγάλει το δικό της για να το γράψει, τα δάχτυλά της είναι τόσο παγωμένα που η συσκευή θα της πέσει απ” τα χέρια. Περίπου ένα χιλιόμετρο πιο κάτω στέκεται ο Μο, 20 χρόνων, από το Αφγανιστάν. Είναι ο τελευταίος της ουράς. Η Μέιμπελ θα μπει στο κτήριο• ο Μο, όχι. Ομως, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα έχουν την ίδια τύχη. Οπως λέει ο Μο με τα σπασμένα αγγλικά του, «Οχι χαρτιά, όχι δουλειά. Οχι δουλειά, όχι σπίτι. Οχι ζωή».

 

 

Βιβλιογραφία

  •  Παρούλα Νάσκου-Περράκη, “Αίτηση χορήγησης ασύλου και διαδικασία αναγνώρισης προσφυγικής ιδιότητας στην Ελλάδα: Μια σφαιρική θεώρηση υπό το φως των νεοτέρων εξελίξεων”, Ελληνική Επιθεώρηση Ευρωπαϊκού Δικαίου, ;(1), ;39-63. ;(1998)
  • Στέλιος Ε. Περράκης, Άσυλο- Πρόσφυγες : Νομοθετική πολιτική διεθνών οργανισμών (Ύπατη Αρμοστεία ΗΕ για τους πρόσφυγες – ΕΕ – Συμβούλιο της Ευρώπης κ.ά.), Αντ. Ν.Σάκκουλας, Αθήνα 2005
  • Παρούλα Νάσκου – Περράκη, Περί ασύλου και προσφύγων, Αντ. Ν.Σάκκουλας, Αθήνα 1999

 

Σύνδεσμοι

 

Άρθρα της «Ελευθεροτυπίας»