«Εχουν πρόβλημα όσοι φοβούνται και μισούν»

Athens Pride 2018

Βασίλης Μαθιουδάκης

Παρούσα! Πολύχρωμη, χαρούμενη, ευφάνταστη, ανατρεπτική, ανοιχτόμυαλη, ανεκτική – η Αθήνα το Σάββατο έδειξε περήφανα το ωραίο πρόσωπό της.

Χιλιάδες άνθρωποι στο πολυπληθέστερο ίσως και σίγουρα πιο ορατό παρά ποτέ Athens Pride έστησαν μια μεγάλη γιορτή που μας αγκάλιασε όλους, όλες, όλα: την γκέι, τρανς και qeer κοινότητα, τους στρέιτ συμμάχους της, τους ντόπιους, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες αλλά και τους τουρίστες.

Χρειάστηκε πολύς κόπος, μεγάλη αποφασιστικότητα, σταθερή διεκδίκηση για να ζει σήμερα η Αθήνα αυτή τη μεγάλη γιορτή.

Από το πρώτο pride πέρασαν κιόλας 14 χρόνια, τότε μόλις μια χούφτα άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας, σήμερα είναι ένα πελώριο ποτάμι.

Τότε η κοινότητα ήταν σχεδόν αόρατη για τους πολλούς – σήμερα μετράει πολλές και σοβαρές νίκες. Τότε η ομοφοβία, η τρανσφοβία ήταν άγνωστες λέξεις – σήμερα είναι αυτονόητη η στράτευση όλων μας εναντίον τους.

Η Μαρία στα 44 της για πρώτη φορά κατέβηκε με τη φίλη της – και μέλλουσα σύζυγό της αφού ετοιμάζονται να υπογράψουν σύμφωνο συμβίωσης.

«Ολα τα προηγούμενα χρόνια -παρ’ όλο που οι οικογένειές μας και οι φίλοι μας γνωρίζουν για εμάς- φοβόμουν να βγω στον δρόμο. Είμαι γιατρός και σκεφτόμουν πώς θα το πάρουν οι ασθενείς μου, αν θα με εμπιστεύονται, αλλά τώρα πια λέω -τι διάολο- για πόσο θα φοβάμαι ακόμα; Κι αν εγώ ύστερα από όλη αυτή την επαγγελματική διαδρομή, τα πτυχία, το διδακτορικό, φοβάμαι, τι μήνυμα περνάω σ’ ένα κορίτσι 15 χρόνων;».

Ο Βασίλης μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό έξω από τις Σέρρες. Εφυγε διωγμένος κλοτσηδόν από το πατρικό του πριν από 14 χρόνια. Χορεύει σήμερα μαζί με το αγόρι του.

«Ξέρω πως ο πατέρας μου μάλλον δεν θα καταφέρει ποτέ να με αποδεχθεί κι αυτό με πειράζει, αλλά πια δεν νιώθω εκείνον τον οξύ, σπαρακτικό πόνο. Οσο πιο πολύ κερδίζουμε σε ορατότητα, όσο πιο πολύ κατοχυρώνουμε δικαιώματα, τόσο άνθρωποι σαν τον πατέρα μου θα καταλαβαίνουν πως το πρόβλημα σ’ αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε εμείς, αλλά εκείνοι. Το πρόβλημα το έχουν όσοι φοβούνται και μισούν», λέει ο Βασίλης ενώ ο Κώστας τον αγκαλιάζει τρυφερά.

Στο πολυπληθέστερο από κάθε άλλη χρονιά pride τον τόνο έδωσαν οι πολλοί και πολύ νέοι άνθρωποι, αλλά και οι οικογένειες – και όχι μόνο του ουράνιου τόξου.

Ο Γιώργος και η Αννα κατέβηκαν με τα δυο πιτσιρίκια τους, το ένα στο καρότσι και το άλλο στους ώμους του μπαμπά. «Συνήθως η Αθήνα δείχνει μια μουντή, οπισθοδρομική, βαθιά συντηρητική πόλη. Είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στα παιδιά πώς θα πρέπει να είναι ο κόσμος: πολύχρωμος, πολυποίκιλος, χαρούμενος», μας λέει η Αννα.

Με τύμπανα, ροκάνες, σφυρίχτρες, παλαμάκια, άρματα και μουσικές η πορεία ξεκίνησε από το Σύνταγμα, κατέβηκε την Πανεπιστημίου, ανέβηκε τη Σταδίου για να καταλήξει χορεύοντας ξανά στην κεντρική πλατεία.

Κι όταν η τεράστια σημαία του ουράνιου τόξου ανάμεσα σε χειροκροτήματα και κομφετί έφτανε στην πλατεία, όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι τόσο περήφανα διεκδικούν, η πόλη μας πήρε κι αυτή μια βαθιά ανάσα ελευθερίας, περηφάνιας κι αγάπης.