Στον Ασύρματο ακούστηκε «Φτου ξελευτερία»

ΦΩΤ.: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ

«Δεν ξέρω τον δρόμο για τις Σεϊχέλες / Μου λεν εκεί κάτω πως κάνουνε τρέλες / Εγώ όμως γουστάρω να πάω πιο κοντά / Να πάω στο Μπραχάμι με λίγα λεφτά». Τραγουδάω σιωπηλά (φυσικά) Apurimac, οδηγώντας μέσ’ από έναν λαβύρινθο από στενοσόκακα κι αναζητώντας το πάρκο του Ασυρμάτου.

Δεν είναι μόνο ο αγώνας των κατοίκων επί 4 δεκαετίες για να σώσουν το πάρκο τους, δεν είναι μόνο ότι σε λίγες μέρες θα παραχωρηθούν κι επίσημα από το κράτος στον δήμο τα 33 στρέμματα που διεκδικούσαν, δεν είναι μόνο η περιέργεια να περπατήσω ανάμεσα στα δέντρα και τις κεραίες· είναι πιο πολύ η μεγάλη ανάγκη για μια καλή είδηση, για ένα καλό τέλος, για έναν νικηφόρο αγώνα.

Αλλά και τα παιχνίδια που παίζει η Ιστορία κάνουν τον προορισμό ενδιαφέροντα: αυτά τα στρέμματα επρόκειτο να πουληθούν εις το όνομα του χρέους από το ΤΑΙΠΕΔ. Γλίτωσαν τελικά όταν άλλαξε η κυβέρνηση.

Δύο αιώνες νωρίτερα, η γη εδώ δεν είχε την ίδια τύχη: η χώρα ήταν φεσωμένη ώς τον λαιμό και πάλι για τις μοίρες της αποφάσιζαν οι Μεγάλες Δυνάμεις – όχι στις Βρυξέλλες τότε, αλλά στη Λόντρα.

Ετσι, το 1830 οι δανειστές (δεν τους έλεγαν ούτε εταίρους ούτε θεσμούς τότε) αποφάσισαν πως οι «παλαιοί ὀθωµανοί κάτοχοι μπορούσαν να πουλήσουν τίς γαῖες τῆς Ἀττικῆς καί τῆς Βοιωτίας.

»Αὐτή ἡ ἀπόφαση ἔδωσε τήν εὐκαιρία σέ ξένους καί ἕλληνες ἐπενδυτές νά βρεθοῦν ἰδιοκτῆτες µεγάλων ἐκτάσεων, ἐνῶ συγχρόνως ἀποστέρησε ἀπό τό νεοσύστατο ἑλληνικό κράτος τή δυνατότητα νά ἀξιοποιήσει τή γῆ τῆς Ἀττικοβοιωτίας προτάσσοντας τό δηµόσιο συµφέρον», διαβάζουμε στο βιβλίο του Βασιλείου Καρδάση το οποίο εξέδωσε ο Δήμος Αγίου Δημητρίου.

Κάπως έτσι το τεράστιο τσιφλίκι που έφτανε μέχρι τον Αλιμο, που πήρε το όνομά του από τον Μπραχάμ Πασά κι ανήκε τότε στον μουφτή της Αθήνας, κόπηκε σε οικόπεδα και πέρασε στα χέρια των επενδυτών της εποχής, των εφοπλιστών και των εμπόρων από τα Βαλκάνια.

Το μεγαλύτερο μέρος περνά στα χέρια του Ανδρέα Λουριώτη: «µία ἀµφιλεγόµενη προσωπικότητα πού εἶχε συµµετάσχει στή σύναψη τῶν ἐξωτερικῶν δανείων τοῦ Ἀγώνα τοῦ 1824 καί 1825. Ἀνάµιξη πού εἶχε συνοδευτεῖ µέ ἀρνητικά σχόλια σέ βάρος του γιά ἰδιοποίηση ἑνός µέρους τῶν δανείων», διαβάζουμε στο βιβλίο – κι είναι να γελάς και να κλαις με την Ιστορία που όλο μας στήνει φάρσες.

Καλά μαντάτα

Ωστόσο, σήμερα, σ’ αυτό το πάρκο που είναι γεμάτο κεραίες της Πολιτικής Αεροπορίας κι ίσως και κάποιες της Ιντέλιτζενς Σέρβις, η είδηση είναι ευχάριστη: κανένας «επενδυτής» δεν θα «αξιοποιήσει» το πάρκο κι ο δήμος έχει δεσμευθεί πως θα αναπλάσει όλη την έκταση με ανοιχτή πρόσβαση σε όλους τους κατοίκους.

Η προμελέτη και η μελέτη έχουν γίνει και τώρα επίκειται διαβούλευση για τις λεπτομέρειες.

Εκεί θα έχουν τον λόγο και όλα τα κινήματα που όχι μόνο διέσωσαν το πάρκο με διαρκή αγώνα, αλλά και του έδωσαν μια καινούργια, εντυπωσιακή πνοή: ένα αυτοδιαχειριζόμενο ωδείο με δεκάδες μαθητές, ένα στούντιο για γκρουπάκια, συλλογική κουζίνα, θερινό σινεμά, ομαδικά παιχνίδια οργανώνονται από δύο ζωντανές κι ενεργές συλλογικότητες: την Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Μπραχαμίου και τη Συνέλευση για τη Διεκδίκηση του Ασύρματου. Δίπλα τους και συνεργαζόμενο βρίσκεται και το Δίκτυο Αλληλεγγύης «ΠΡΑΞΗ».

Η Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων γεννήθηκε μέσα στην ορμή του εξεγερμένου Δεκέμβρη: οι κάτοικοι, όπως παντού σχεδόν, κατέλαβαν το Δημαρχείο κι έφτιαξαν τη δική τους εστία αντίστασης: πάλεψαν ενάντια στα χαράτσια της ΔΕΗ και στα αντεργατικά μέτρα των μνημονίων, υπερασπίστηκαν εργατικούς αγώνες και στάθηκαν αλληλέγγυοι σε αγωνιζόμενους ανθρώπους που υφίστανται καταστολή και ρατσισμό.

Ο αγώνας τους για τον Ασύρματο αποτυπώθηκε συλλογικά μέσα από την Ανοιχτή Συνέλευση για τη Διεκδίκηση του Ασυρμάτου.

Το Δίκτυο Αλληλεγγύης -όπως εκατοντάδες σε όλη τη χώρα- γεννήθηκε κι αυτό στα χρόνια της κρίσης και σήμερα στηρίζει 120 οικογένειες.

Μιλώντας με τους ανθρώπους που εκπροσωπούν τις συλλογικότητες, η πιο μεγάλη έκπληξή μου είναι η έκπληξή τους όταν παρατηρώ ότι προέρχονται από τόσο διαφορετικούς πολιτικούς χώρους κι όμως εξακολουθούν να συζητούν, να διαφωνούν, να συνδιαμορφώνουν, να συναποφασίζουν και να δρουν συλλογικά. «Γιατί όχι;» αντιτείνουν – ίσως πιο έκπληκτοι από εμένα.

Αλληλοσεβασμός και ομόνοια

Ο Τάκης (αριστερά) από την Ανοιχτή Συνέλευση για τη Διεκδίκηση τουΑσυρμάτου, η Ειρήνη (κέντρο) από το Δίκτυο Αλληλεγγύης Αγ. Δημητρίου «Πράξη» και ο Βασίλης Κουτσοβασίλης (δεξιά), επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «ΜΕΤΕΧΩ», αγωνίστηκαν επί σειρά ετών για να μείνει το πάρκο λαϊκό, ελεύθερο και δημόσιο

Ο αριστερός αλληλοσπαραγμός, που μαίνεται ένα χρόνο κι έχει διαλύσει αναρίθμητες μαχητικές συλλογικότητες, δεν έχει φτάσει στο Μπραχάμι. Ευτυχώς και παραδόξως: εδώ οι άνθρωποι σέβονται ο ένας τον άλλον, ακόμα κι όταν διαφωνούν κάθετα. Και φροντίζουν ο ένας τον άλλον όσο βαθύ κι αν είναι το χάσμα που τους χωρίζει.

Κι έτσι μοιραζόμαστε με χαρά έναν καφέ με τον «θεσμικό» (όπως συστήνεται γελώντας) δημοτικό σύμβουλο Βασίλη Κουτσοβασίλη, την Ειρήνη από το Δίκτυο Αλληλεγγύης και τον Τάκη από τη Συνέλευση για τη Διεκδίκηση του Ασυρμάτου. Η Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων έχει αποφασίσει πως δεν μιλά στα ΜΜΕ.

Ομως ο Αλί μού μιλά ακατάπαυστα καθώς με κρατάει από το χέρι στην πιο τρυφερή ρομάντζα που έχω κάνει σε πάρκο εδώ και δεκαετίες. Ο Αλί είναι από τη Συρία κι εκτός από «καλημέρα, καλησπέρα, τι κάνεις, καλά» όλα τα άλλα που μου λέει δεν τα καταλαβαίνω.

Φαντάζομαι, όμως, καθώς περιδιαβαίνουμε από την κουζίνα που μοσχοβολάει φαγητό που σιγοβράζει μέχρι το μεγάλο πιάνο που κοπανάει, ότι ο Αλί πρέπει να μου μιλάει για τους 18 πρόσφυγες που φιλοξενούνται εδώ κι εκείνους που πέρασαν από εδώ όταν τους μετέφεραν παγωμένους μια νύχτα από το Σύνταγμα, πριν από 2,5 χρόνια, κι όλους τους άλλους -τουλάχιστον 300- που φιλοξένησαν οι κάτοικοι στο πάρκο κατά περιόδους όλα αυτά τα χρόνια.

Φαντάζομαι ότι μου μιλάει για το σπίτι απ’ όπου ξεκίνησε καθώς μου δείχνει τις ζωγραφιές του και το σπίτι που ονειρεύεται καθώς πριονίζει τα δέντρα μ’ ένα τόσο δα πλαστικό πριόνι.

Φαντάζομαι βάσιμα ότι ο Αλί μού μιλάει για αγάπη. Κάπου πολύ μακριά, πολύ παλιά, ένας άνθρωπος που ο Αλί δεν τον ξέρει το είχε περιγράψει με ακρίβεια: «Η αλληλεγγύη είναι η τρυφερότητα μεταξύ των λαών».