ACCESS ALL AREAS. Δον Κιχώτες & Σάντσοι

(Περιοδικό Υποβρύχιο) T.63

Δεν είναι πολλές, αλλά είναι καθοριστικές. Εκείνες οι στιγµές που τέµνουν κάθετα τη ζωή σου, χωρίζοντας την σε πριν και µετά. Η πρώτη σου µέρα στο σχολείο. Η πρώτη φορά που δίνεις ένα φιλί και όταν κάνεις έρωτα. Η πρώτη σου µεγάλη απώλεια: ένας φίλος που σε πρόδωσε, ένα αφεντικό που σε απέλυσε, ένας αγαπηµένος που χάνεται για πάντα.

Η νύχτα που τα ΜΑΤ χτύπησαν τον Μάριο είναι µια από εκείνες τις στιγµές. Χρόνια τώρα κι ο σύντροφός µου κι εγώ δουλεύουµε στο δρόµο φωτογραφίζοντας και γράφοντας τις ιστορίες των ανθρώπων που συνθέτουν τη µεγάλη κοινή µας Ιστορία. Χρόνια τώρα καταγράφουµε τα θύµατα της βίας και τα πρόσωπα της θηριωδίας, προσδοκώντας πως οι φωτογραφίες και οι λέξεις µπορούν να συµβάλλουν στο αδύνατο: να µετακινηθεί έστω και κατ’ ελάχιστο ο άξονας της γης . Δον Κιχώτες; Ουτοπιστές; Ροµαντικοί; Πάντως σίγουρα αποφασισµένοι. Κι αν και υποψιασµένοι, αδιάλλακτοι.

 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που τα ΜΑΤ χτυπούσαν τον πρόεδρο των φωτορεπόρτερ, άλλωστε από τον Δεκέµβρη του 08 και µετά δεν υπάρχει µεγάλη πορεία που ο κλάδος µας να µην έχει τουλάχιστον έναν τραυµατία.

 

Τον είχαν χτυπήσει άλλες δυο φορές στο κεφάλι και τον απειλούσαν συχνά. Όµως ποτέ δεν είχαµε φανταστεί πως θα έρθει ένα χτύπηµα τέτοιο που θα τον στείλει στο χειρουργείο και στην εντατική, ένα µικρό ταξίδι στον άλλο κόσµο και ξανά πίσω. Πισώπλατο, θρασύδειλο και απολύτως στοχευµένο, το χτύπηµα ήταν δολοφονικό, αφού έγινε µε τη λαβή του γκλοµπ.

 

Ξαφνικά, από αυτόπτης µάρτυρας ο Μάριος έγινε πρωταγωνιστής της ιστορίας, θύµα µιας εξουσίας που δεν θέλει ούτε αυτόπτες µάρτυρες ούτε µαρτυρίες της κτηνωδίας της. Ο πρόεδρος της δηµοκρατίας, ο πρωθυπουργός, όλο το υπουργικό συµβούλιο έστειλαν τις ευχές και τη συµπάθεια τους και, φυσικά, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης δεσµεύθηκε ότι ο ένοχος θα βρεθεί. Η ΕΛ.ΑΣ. διεξάγει … ένορκη διοικητική εξέταση (στην περίπτωση του Μανώλη Κυπραίου το πόρισµα αναµένεται ακόµα). Ο παρολίγο φονιάς εργάζεται ακόµα κανονικά, αφού φαίνεται ότι είναι τόσο δύσκολο να εντοπιστεί ανάµεσα στα 12 άτοµα της γνωστής και αναγνωρισµένης διµοιρίας του. Ευτυχώς, την υπόθεση διερευνά και η Δικαιοσύνη.

 

Έτσι λοιπόν, αυτό είναι το πρώτο τεύχος από τότε που ήρθα στο Υποβρύχιο που πριν τυπωθεί δεν είδα ούτε µια σελίδα του. Όταν λείπει η γάτα, ως γνωστόν, τα ποντίκια το ρίχνουν στο τσάρλεστον. Κι είµαι σίγουρη πως θα το έχουν κάνει µε τρόπο υποδειγµατικό. Άλλωστε αυτό είναι ένα περιοδικό που ποτέ δεν στηρίχτηκε σε σχέσεις εξουσίας, αλλά µια οµάδα που λειτουργεί µε σχέσεις αγάπης και αµοιβαίας εµπιστοσύνης.

Aυτό το τεύχος θα είναι και για µενα µια έκπληξη.

 

Η µεγαλύτερη και ωραιότερη έκπληξη όµως σε όλη αυτή την περιπέτεια ήταν οι φίλοι, οι σύντροφοι, οι συνεργάτες και, πιο πολύ από όλους, οι εκατοντάδες άγνωστοί µας άνθρωποι που βρέθηκαν από την πρώτη ώρα στο νοσοκοµείο δίπλα µας. Όπως δίπλα µας – τώρα πια είµαι σίγουρη – θα βρεθούν σε όλη τη µακριά πορεία του Μάριου προς την ανάρρωση και την απόδοση Δικαιοσύνης. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο µας και είναι σίγουρα πιο ισχυρό από οποιοδήποτε γκλοµπ.

«Είµαι οι στιγµές

Που δε φοβούνται

Μην τις κλέψουν

Είµαι ο δρόµος

Που αδηµονεί

Να αλητέψουν

Είµαι µια ώρα

Που αφήνει πίσω

Την κλεψύδρα

Είµαι µια χώρα

Για τους εχθρούς

Λερναία Ύδρα»

Ωχρά Σπειροχαίτη