Internet Radio

Κι ενώ οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί μοιάζουν πια φτιαγμένοι με καρμπόν, ενώ ελάχιστοι θαρραλέοι των ερτζιανών αντιστέκονται στη δικτατορία του πλέι λιστ, κάτι αλλάζει στη ραδιοφωνική πραγματικότητά μας. Το διαδικτυακό ραδιόφωνο δεν είναι πια μια παραξενιά λίγων μυημένων της τεχνολογίας, αλλά κερδίζει όλο και περισσότερους ακροατές. Κι ίσως κερδίσει και τη μάχη της χαμένης ραδιοφωνικής μαγείας.

Κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα. Καμία διαφήμιση πουθενά. Μονάχα ένα μέιλ που κυκλοφορούσε από φίλο σε φίλο: «άνοιξε καινούργιο ραδιοφωνάκι, άκουσέ τους». Και μετά, συννημένο ένα λινκ:
www.moodyradio.gr. Το πρώτο αμιγώς διαδικτυακό ραδιόφωνο της πόλης μας μας υποδέχεται στην ιστοσελίδα του τσαμπουκαλεμένο: «όλα αυτά τα χρόνια κουραστήκαμε να έχουμε αφεντικά που μας λένε παίξε εκείνο ή μήν παίζεις αυτό. Είπαμε λοιπόν να φτιάξουμε το δικό μας ραδιόφωνο». Μέσα σε ένα μήνα, από τις 14 Φεβρουαρίου που εκπέμπει, 13.000 άνθρωποι πληκτρολόγησαν καθημερινά την ιστοσελίδα του. Ποιοι είναι αυτοί οι αντάρτες;

«Δεν μπορεί κάθε – μα κάθε φορά- να στήνουμε όλοι μαζί έναν σταθμό και μετά να στραβώνει. Ήμουν πάρα πολύ στενοχωρημένος με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα στον Εν Λευκώ – του οποίου ήμουν άλλωστε διευθυντής. Δεν ήξερα πού να πάω κι αν πραγματικά θέλω να πάω κάπου αλλού. Κι ένα πρωί, πίνοντας καφέ, μου ήρθε η ιδέα. Εάν δεν υπάρχει ένας τόπος που γουστάρεις να ζεις, πρέπει ο ίδιος να τον δημιουργήσεις. Έτσι το φθινόπωρο αποφάσισα να φτιάξω τον
Moody». Moody σημαίνει «δύστροπος, κακόκεφος», αλλά μόνο αυτό δεν είναι αυτή τη στιγμή ο Κώστας Γεωργίου. Κι άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει του κεφαλιού του: «πειρατής» από τα 12 του, έφτιαξε το 1985 τον παράνομο –τότε- ΗΧΩ ΦΜ, που αργότερα αναγεννήθηκε ως Τζάζ ΦΜ κι έβαλε μαζί με την παρέα του για τα καλά τα σαξόφωνα, τις τρομπέτες και τις μαύρες μπάντες στη ζωή μας. «Εγώ το πίστευα ανέκαθεν: ο Έλληνας έχει δυο πλευρές. Η μια ακούει μπουζούκι και η άλλη σαξόφωνο. Δες όλες τις παλιές ελληνικές ταινίες. Εμείς ακούμε τζάζ από το ’50».

Από την ιδέα μέχρι την πράξη η απόσταση τελικά δεν ήταν τόσο μεγάλη. Χρειάστηκαν περίπου 60.000 ευρώ για το βασικό εξοπλισμό, μερικοί ωραίοι τρελοί (από τον Ζάκ Σαμουήλ και τον Λεωνίδα Αντωνόπουλος μέχρι την Ελένη Μαθιουδάκη, τον Σπύρο Κατσιγιάννη, τον Ιλάν Σολομών και άλλους 15) και το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα ένα ολοζώντανο, χειροποίητο και –κυρίως- ανεξάρτητο και προσωπικό ραδιόφωνο είναι γεγονός. Κι ευτυχώς ο
Moody δεν είναι μόνος: από το Ηράκλειο μέχρι την Χαλκίδα και από την Ήπειρο μέχρι την Μακεδονία, τα διαδικτυακά ραδιόφωνα αυξάνονται και πληθύνονται ραγδαία και στην Ελλάδα. Όπως και οι ακροατές τους. Είμαστε ακόμα πολύ μακριά βεβαίως από την παγωμένη Ισλανδία όπου το 84% είναι δικτυωμένο και ουραγοί της Ευρώπης με το πενιχρό μας 19%, όμως μόνο μέσα σε 3 χρόνια η ελληνική κοινότητα των netizens (net + citizens= πολίτες του διαδικτύου) διπλασιάστηκε: 3 εκατομμύρια Έλληνες έχουν ήδη συνδεθεί στο ίντερνετ, σύμφωνα με έρευνα που παρουσίασε πριν λίγους μήνες η AGB Nielsen. Κι όπως ήταν αναμενόμενο, η νέα πραγματικότητα που δημιουργεί το ίνερνετ και που ήδη απειλεί όλα τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το συμβατικό ραδιόφωνο: 45 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο άκουγαν ιντερνετικό ραδιόφωνο το 2005. Την επόμενη χρονιά, το νούμερο εκτοξεύθηκε στα 72 εκατομμύρια – το 19% των ακροατών, δε, είναι μπόμπιρες κάτω των 12 χρονών! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (που ως γνωστόν δεν πάει πουθενά χωρίς το λάπτοπ του) ήδη από τον Οκτώβριο του 2005 έχει δημιουργήσει το διαδικτυακό… ράδιο Αλλαγή (εντάξει, μεταδίδει ομιλίες στελεχών και συνεντεύξεις βουλευτών, αλλά δεν παύει να είναι ραδιόφωνο).

«Το διαδίκτυο σε βοηθάει να ξεπεράσεις δυσκολίες που στα συμβατικά Μέσα είναι ανυπέρβλητες: δεν χρειάζεσαι άδεια, δεν πρέπει να ψάχνεις μια πανάκριβη συχνότητα, δεν χρειάζεσαι τόσο πολλά χρήματα για να το στήσεις. Ακόμα κι εσύ μπορείς να φτιάξεις τον δικό σου σταθμό από το σπίτι σου”, μου εξηγεί ο Κώστας Γεωργίου ενώ μιλάμε στο σαλόνι του σπιτιού του. Στο διπλανό δωμάτιο, ανάμεσα σε χιλιάδες δίσκους και
cd χτυπάει η καρδιά του Moody: δυο υπολογιστές, ένα μικρόφωνο και το σήμα του εκπέμπεται από το κέντρο της Κηφισιάς σε ολόκληρο τον πλανήτη. “Παίρνουμε καθημερινά μέιλ από Αγγλία, Αυστραλία, Αμερική: απευθυνόμαστε δηλαδή σε ένα παγκόσμιο κοινό”. Από την άλλη, “είναι δύσκολο το διαδίκτυο κι αυτό γιατί προϋποθέτει ότι βρίσκεσαι κάπου on line και μάλιστα με μια καλή σύνδεση. Όμως με τις ταχύτητες που τρέχουν τώρα πια και το ασύρματο ίντερνετ που έρχεται, σε λίγο καιρό θα μπορείς να μας ακούς ακόμα και στο αυτοκίνητό σου”.

Αμέτρητοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, από κάθε γωνιά του κόσμου, μουσικές για όλα τα γούστα και, κυρίως, προγράμματα που δεν στήνονται υπό τη δαμόκλειο σπάθη ενός ιδιοκτήτη ή τον “τροχονόμο” του σουξέ: το διαδίκτυο είναι ο νέος παράδεισος των εραστών του ραδιοφώνου.

Δικτυωθείτε.

 

 

Σύνδεσμοι

 

Ντίνα Δασκαλοπούλου
25 Μαρτίου 2007
Χωρίς κατηγορία