«Να μην υποκύψουμε στην αριστερή μελαγχολία», μας καλεί ο ένας. «Θα φέρουμε πάλι το χαμόγελο στους Ελληνες», μας τάζει ο άλλος. «Οσοι θέλουν μπορούν να πενθήσουν, εμείς πάμε μπροστά», λέει ο ένας. «Οι Ελληνες μας τιμώρησαν, τώρα όμως θα ψηφίσουν λογικά», λέει ο άλλος. Μια απλή ανάγνωση της ρητορικής των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων αρκεί για να καταλάβει κανείς πως για άλλη μία φορά οι ελληνικές εκλογές μοιάζουν με μάχη συναισθημάτων.
Είναι αναμφίβολα τα πρόσωπα των ημερών. Φοβίζουν τους πολιτικούς, αγχώνουν τους δημοσκόπους, εμπνέουν τους διαφημιστές. Οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι εν πολλοίς θα κρίνουν -και πάλι- το αποτέλεσμα των εκλογών κι -από ό,τι φαίνεται- είναι… αποφασισμένοι να το κάνουν ντέρμπι μέχρι το 90’.
Πρώτα πρέπει να καταφέρεις να σε καταγράψουν οι Αρχές: στέκεσαι ατέλειωτες ώρες σε ουρές, στριμώχνεσαι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, ξεροσταλιάζεις κάτω από τον ήλιο, φωνάζεις. Μετά πρέπει να καταφέρεις να σε ταυτοποιήσουν οι Αρχές: μια επανάληψη του ίδιου εξοντωτικού έργου.
Καθόταν οκλαδόν στον δρόμο τυλιγμένη σ’ ένα κίτρινο σάλι. Μόνη ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν, έρχονταν, μιλούσαν αδιάκοπα στα τηλέφωνα, προσπαθούσαν επί ματαίω να αντιμετωπίσουν την κάψα και την υγρασία και να βγάλουν μιαν άκρη στο χάος του λιμανιού της Μυτιλήνης. Στιγμές μόνο αργότερα εμφανίστηκαν οι αστυνομικοί με τα κλομπ. «Ρε, θα ορμήσουμε;». «Σε λίγο ρε, βαστήξου». Ξαφνικά το στόμα της γέμισε αίματα κι η γυναίκα άρχισε να ουρλιάζει.
Αργά τη νύχτα, όταν η πόλη πια έχει ησυχάσει, διασχίζουν τον δρόμο σαν σκιές. Στη γωνία της Αριστοτέλους περιμένει το λεωφορείο που θα πάει στους Ευζώνους.
Από την άλλη γωνιά του δρόμου μια άλλη ομάδα περπατάει γρήγορα. Εχουν μόλις φτάσει από τον Πειραιά. Κρατάνε τα σακίδια και τα παιδιά τους από το χέρι.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.