Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα που “πρώτη της προτεραιότητα” και “βαριά της βιομηχανία” ήταν ο πολιτισμός. Το διακήρυσσε ο σεμνός και ταπεινός πρωθυπουργός της, το υπερασπίζονταν μέχρι θανάτου οι γενικοί της γραμματείς, το υπηρετούσαν αφιλοκερδώς οι εκδότες της. Στην ξανθή και γαλανή αυτή πατρίδα ήρθε κάποια στιγμή από το καθόλου σεμνό, καθόλου ταπεινό και βασικά απολίτιστο Παρίσι ένας συλλέκτης.
Δεν έχω χειρότερο στη ζωή από την ανακολουθία: άλλα να λες, άλλα να πράττεις, άλλα να επιθυμείς. Κι όταν αποφασίζεις να μπεις στη διαδικασία ενός τεστ για HIV, έρχεσαι φάτσα κάρτα με τον χειρότερο εαυτό σου: τον ανακόλουθο.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.