Μοιάζει με φίδι που αργοσαλεύει. Κάτω από τον καυτό ήλιο στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο και δεν μιλούν πολύ.
Ο καθένας τους ικετεύει εντός του για ένα θαύμα. Αλλος για να περπατήσει ξανά, άλλη για να μείνει έγκυος, μια τρίτη για να σωθεί ο γιος της, ένας τέταρτος για να βρει δουλειά.
Δικιά μου η χαρά, Δικό μου το αίμα
Δικός μου κι ο τρόμος, Η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
Ο κάθε μικρός θάνατος, κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος
Ολα είναι δρόμος.
«Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει, αφού δεν είστε εσείς»
Για κλιμακούμενη κοινωνική ένταση και κατά συρροή περιστατικά σωματικής βίας και προπηλακισμών εναντίον ανθρώπων του κινήματος κάνουν λόγο τα συντονιστικά αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού με αφορμή άλλο ένα περιστατικό που σημειώθηκε το βράδυ της Τετάρτης.
Θα μπορούσε να είναι μια ιστορία από τα βάθη της Μαύρης Ηπείρου, συμβαίνει όμως στη Χαλκιδική. Μια εταιρεία-κολοσσός υποβάλλει μελέτες, χωρίς την υπογραφή διπλωματούχων μηχανικών, παραλείπει κρίσιμα στοιχεία κι άλλα τα υποβάλλει σε άλλη γλώσσα από εκείνη του κράτους όπου λειτουργεί! Δεν συμβαίνει σε κάποια μακρινή αποικία, αλλά στην Ελλάδα.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.