Ντίνα Δασκαλοπούλου – Δημοσιογράφος » *

Στην πληγωμένη καρδιά του Κάκκαβου

Οδοιπορικό στο πληγωμένο βουνό: Η «Εφ.Συν.» κατέγραψε εικόνες σεληνιακού τοπίου στο όρος Κάκκαβος και τις επιπτώσεις της ανθρώπινης απληστίας στο φυσικό περιβάλλον. Πώς οι επιχειρηματικές δραστηριότητες αλλοιώνουν το ανάγλυφο, στεγνώνουν τα ποτάμια και τις πηγές και εξορίζουν πουλιά και ζώα από εκεί όπου ζουν αιώνες

Πίκρα η ζάχαρη!

Πώς η κραταιά μέχρι πρό τινος ελληνική βιομηχανία ζάχαρης κατέρρευσε και απειλείται πλέον με πλήρη αφανισμό; Πώς, από τα 10 εκατ. κέρδη που έγραφε το 2005 στον ισολογισμό της, έφτασε σήμερα να κλείνει τα εργοστάσιά της, την ώρα μάλιστα που οι διεθνείς τιμές του προϊόντος έχουν απογειωθεί; Πώς από τα 400.000 στρέμματα τεύτλων απέμειναν 55.000, πώς οι 1.320 μόνιμοι εργαζόμενοι έγιναν μόλις 428, πώς οι 320.000 τόνοι παραγωγής μειώθηκαν σε 35.000 και πώς ναυάγησε κι αυτό ακόμα το σχέδιο παραγωγής βιοκαυσίμων; Και, τελικά, ποιοι και πώς αντικατέστησαν το πρόσημο «συν» με «μείον»; Εχουμε και λέμε: Η Κοινή Αγροτική Πολιτική που διέταξε. Οι ελληνικές κυβερνήσεις που εκτέλεσαν. Οι τραπεζίτες που εξυπηρετήθηκαν. Το λόμπι των πετρελαιάδων που επέβαλαν. Οι κομματικοί «κουμπάροι» που άλωσαν. Μια υπόθεση που δεν καταπίνεται ούτε με κάμποσα κουταλάκια ζάχαρης. Που κι αυτή εισαγωγής είναι πια.

Image17-300x201

έξι πρόσωπα αφηγούνται την άγνωστη ιστορία τους

Στο κτήριο «Υπατία» 237 άνθρωποι που βρίσκονται πλέον στην 27η ημέρα απεργίας πείνας, παίρνοντας μόνο νερό και ζάχαρη, ριψοκινδυνεύουν τη ζωή τους. Είναι μετανάστες. Οι λέξεις με τις οποίες έχουμε συνδέσει την ύπαρξή τους είναι: φράχτες, ναρκοπέδια, αστυνομία, FRONTEX, ρατσισμός, μαύρη εργασία. Πίσω από τη σημειολογία αυτών των λέξεων, όμως, υπάρχουν τα πρόσωπα και οι ιστορίες τους. Οταν ακόμα οι «μετανάστες» ήταν «κανονικοί» άνθρωποι…