Σε μια χώρα που έχουμε να δούμε αυξήσεις από το 2011, όπως ήταν φυσικό, η αύξηση του κατώτατου μισθού και η κατάργηση του αντισυνταγματικού μέτρου του υποκατώτατου έγινε πρώτη είδηση. Κι όπως ήταν αναμενόμενο, την είδηση διάβασε κάθε κόμμα υπό το δικό του πρίσμα – εκτός της Νέας Δημοκρατίας που με μια πιρουέτα πολιτικού παραλογισμού… […]
Αν όλοι μας τα τελευταία 8 χρόνια έχουμε βρεθεί στον δοκιμαστικό σωλήνα του νεοφιλελευθερισμού, οι μετανάστες υπήρξαν τα πρώτα του πειραματόζωα.
Είναι ρατσιστικό. Είναι αντισυνταγματικό και παραβιάζει μια σειρά από ευρωπαϊκές και διεθνείς συβάσεις. Είναι αβίωτο. Είναι πραγματικότητα εδώ και 8 χρόνια.
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, παρ’ όλο που μοιάζουν με αιώνες, από τότε που ο ΓΑΠ εξήγγειλε στομφωδώς ότι οι αντιεξουσιαστές ήρθαν στην εξουσία, παραφράζοντας το σύνθημα του γαλλικού Μάη για φαντασία στην εξουσία. Από τότε που έσυρε τη χώρα στο 1ο Μνημόνιο, η φαντασία χάθηκε από την όποια δύναμη έχει απομείνει στην εκτελεστική εξουσία, αλλά οργιάζει όταν μιλάμε για εργοδοσία.
«Και γιατί όχι;». Μ’ αυτές τις τρεις απολύτως αφοπλιστικές λέξεις η Α.Π. απαντά στο ερώτημα γιατί δέχεται να πληρώνεται με κουπόνια αντί για χρήματα.
Και γιατί όχι – όταν η ανεργία βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη. Και γιατί όχι – όταν η απλήρωτη εργασία τείνει να γίνει ο κανόνας.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.