Τα «κόκκινα γάντια» ξαναπιάνουν τις σκούπες

Την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε ήταν χειμώνας, ήταν μούσκεμα απ’ τη βροχή κι είχαν φάει πάρα πολύ ξύλο. Βρίσκονταν ήδη πέντε μήνες στον δρόμο, αλλά την εποχή που η χώρα σαρωνόταν από άκρη σ’ άκρη, μια χούφτα μεσήλικες γυναίκες που διαμαρτύρονται δεν ήταν η μεγάλη είδηση. Ετσι λοιπόν συναντηθήκαμε εκείνη τη μέρα, όχι γιατί τις χτύπησαν -ποιον δεν χτυπούσε, άλλωστε, η αστυνομία εκείνο τον καιρό-, αλλά πιο πολύ γιατί μια κοινή μας φίλη επέμενε πως πρέπει να τις γνωρίσω. Μόλις μία ώρα μετά έπαιρνα τηλέφωνο στην εφημερίδα: «Πρέπει κι εσείς και οι αναγνώστες να τις γνωρίσετε».

«Το κοινό στην Ευρώπη βγαίνει σοκαρισμένο από τις αίθουσες»

Κάθε φορά που ένα καινούργιο ντοκιμαντέρ του Γ. Αυγερόπουλου βγαίνει στις αίθουσες είναι είδηση, και μάλιστα όχι μόνο ελληνικού βεληνεκούς. Η τελευταία του δουλειά, ωστόσο, είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Οχι μόνο γιατί πρόκειται για μια άρτια και αποκαλυπτική δημοσιογραφική έρευνα, αλλά γιατί μετά από 14 χρόνια δουλειάς στο εξωτερικό επιστρέφει στην Ελλάδα και ερευνά την ελληνική κρίση.

Μακροχρόνια ανεργία, η σύγχρονη «αναπηρία»

Επαγγελματίες με πλούσια εμπειρία, επιστήμονες (νέοι και μεγαλύτεροι) που «κορνιζάρουν» τα πτυχία τους και πολλοί άλλοι που συνιστούν πλέον το 20% του εργατικού δυναμικού, μιλώντας στην «Εφ.Συν.», χρησιμοποιούν σκληρή γλώσσα για να περιγράψουν την παρατεταμένη και -όπως φοβούνται- μόνιμη απομάκρυνσή τους από την αγορά εργασίας, τη στιγμή που τα στατιστικά στοιχεία (από Ελλάδα και εξωτερικό) καταλήγουν στο ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα της υψηλής (δομικής) ανεργίας τις επόμενες δεκαετίες ή αλλιώς στην «οικονομία της δυστυχίας»!