Η φτωχολογιά της Μάνδρας κρατά το κεφάλι ψηλά
«Οποιος περνάει αυτήν την Πύλη, ας εγκαταλείψει κάθε ελπίδα». Ο Δάντης ασφαλώς δεν είχε δει τη Μάνδρα, αλλά ο στίχος του περιγράφει αυτό που νιώθεις μπαίνοντας στην πόλη
0
«Αραγε υπάρχουν κι άλλοι νεκροί;»
Οδοιπορικό στη Μάνδρα: H «Εφ.Συν.» περπάτησε, όσο… ήταν δυνατόν, στα λασπόνερα της πόλης και κατέγραψε τον πόνο για τους νεκρούς, την αγωνία για τους αγνοούμενους και για τη φροντίδα των πληγέντων, την αγανάκτηση για την εγκατάλειψη («πόσες φορές θα πνιγούμε μέχρι να κάνουν κάτι;»), το δημιουργικό πείσμα («εμείς θα τα ξαναχτίσουμε, αλλά γι’ αυτό το έγκλημα θα βρεθεί ο φταίχτης;»), την αυτοθυσία -μαζί και την ταπεινοφροσύνη- των πυροσβεστών που δεν νοιάζονται να φωτογραφηθούν («τι σημασία έχει το πρόσωπό μου, δεσποινίς; Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε συνάδελφος, τη δουλειά μας κάνουμε») και το «πικρό» χιούμορ («περάστε παιδιά μου, μόνο μη λερώσετε»)
Πολλά σκάνδαλα «θαμμένα» στον Κόκκινο Μύλο
Ο Μεγαλέξανδρος πεθαίνει· ο Μεγαλέξανδρος θάβεται· ο Μεγαλέξανδρος ξαναγίνεται σκόνη· η σκόνη είναι χώμα· από το χώμα κάνουμε λάσπη· και γιατί μ’ αυτή τη λάσπη, όπου αυτός εκατάντησε, να μη βουλώσουν ένα κρασοβάρελο; Ο Μέγας Καίσαρ πέθανε και γινωμένος σκόνη, μπορεί στον τοίχο για το κρύο μια τρύπα να βουλώνει. Ωιμέ, το χώμα που ’κανεν όλη τη γη να τρέμει, πώς κλείνει μια χαραματιά να μη φυσούν οι άνεμοι!
Ουίλιαμ Σέξπιρ, «Αμλετ» – Μετάφραση Βασίλη Ρώτα
Η αλληλεγγύη στρώνει το τραπέζι του φτωχού
Τιτάνια η ενεργητική αντίσταση των δομών-συλλογικοτήτων που προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες, καθώς πυκνώνουν οι τάξεις των ανέργων και των νεόπτωχων μέρα με τη μέρα – Μόνο στην Αττική 13.000 συμπολίτες μας επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια!
