Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, παρ’ όλο που μοιάζουν με αιώνες, από τότε που ο ΓΑΠ εξήγγειλε στομφωδώς ότι οι αντιεξουσιαστές ήρθαν στην εξουσία, παραφράζοντας το σύνθημα του γαλλικού Μάη για φαντασία στην εξουσία. Από τότε που έσυρε τη χώρα στο 1ο Μνημόνιο, η φαντασία χάθηκε από την όποια δύναμη έχει απομείνει στην εκτελεστική εξουσία, αλλά οργιάζει όταν μιλάμε για εργοδοσία.
Το όνομά της τα τελευταία χρόνια γέννησε τη λέξη-συνώνυμο του εφιάλτη: βουλγαροποίηση.
Βουλγαροποίηση των μισθών, βουλγαροποίηση των συντάξεων, βουλγαροποίηση των εργασιακών συνθηκών – πώς στ’ αλήθεια να μοιάζει η ίδια η Βουλγαρία;
Είναι τα πρώτα χελιδόνια που έφεραν την άνοιξη στο γραφείο μας φέτος. Εφτασαν ένα Σάββατο μεσημέρι, ενθουσιώδεις, περίεργες κι ολόχαρες με τις πολύχρωμες μαντίλες τους.
Όταν ήταν παιδί ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός. Η ζωή τα έφερε έτσι που η ζωή της έγινε ταινία. Φορώντας πάντα μαύρα γυαλιά, καθώς τα φώτα του κινηματογράφου Lumia χαμηλώνουν, κοιτάζει στην οθόνη το πρόσωπό της να καίγεται από το βιτριόλι. «Κοίτα πώς το έκαναν», ψιθυρίζει, αλλά δεν αναφέρεται στους παρ’ ολίγον δολοφόνους της: αυτούς, όπως θα πει λίγα λεπτά αργότερα, τους έχει ήδη συγχωρήσει.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.