Παγκόσμιο «ναι» στον αγώνα της Χαλκιδικής
Απ’ το Παρίσι ώς το Λονδίνο κι απ’ το Βερολίνο και το Αμστερνταμ ίσαμε το Μόντρεαλ όπου εδρεύει η Ελντοράντο, χλιάδες πολίτες εκφράζουν σήμερα την αλληλεγγύη τους στους κατοίκους των Σκουριών
0
Με υπομονή και περηφάνεια
Εντάξει λοιπόν, τα είδαμε όλα και αυτή τη βδομάδα: από την απελευθέρωση των δυο τελευταίων «τρομοκρατών» της Χαλκιδικής μέχρι το μοναδικό δελτίο ειδήσεων στον κόσμο υπό το βλέμμα των ΜΑΤ. Πειστήκαμε ότι ζούμε σε χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού και εμπεδώσαμε πως όταν χτυπάει η πόρτα ξημερώματα, δεν είναι ο γαλατάς. Αναρωτιέμαι συχνά τι είναι αυτό που μας κρατάει ακόμα και δεν το βάζουμε στα πόδια τρέχοντας μακριά από τη σουρεαλιστική – κι απίστευτα σκληρή – πατρίδα. Νομίζω πως είναι ένας στίχος του Ρίτσου: «…πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος με υπομονή και περηφάνεια». Και κάτι άνθρωποι σαν και τούτους στα Μελίσσια.
Το ρέκβιεμ της μεσαίας τάξης
«Requiem aeternam dona eis, Domine». Η φράση είναι από την εξόδιο ακολουθία των καθολικών. Τριγυρίζει στο μυαλό μου καθώς ανεβαίνω στα βόρεια προάστια. Δεν είναι ένα σύνηθες ρεπορτάζ: είναι το ρέκβιεμ μιας περιοχής, μιας εποχής και της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων. Είναι μια περιήγηση στα ωραία ερείπια της κάποτε ευημερούσας μεσαίας τάξης. Είναι όμως και το καλωσόρισμα στο καινούργιο που γεννιέται. Χαρμολύπη λένε το συναίσθημα στην παράδοσή μας.
Φαντάζομαι ότι εσύ πάλι έχεις ξεκαρδιστεί στα γέλια ήδη από τον υπότιτλο: Αλληλεγγύη στην Κηφισιά, τη Νέα Ερυθραία, την Εκάλη; Τι ανάγκη έχουν τα πλούσια βόρεια προάστια; Κι όμως, το Μνημόνιο κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που λίγα χρόνια πριν θα ακουγόταν σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο, ζοφερή πραγματικότητα.
