Με διαδικασίες «εγκληματικής οργάνωσης» καλούν κατοίκους της Ιερισσού σε προκαταρκτική εξέταση. «Ο υπουργός επιχειρεί να ταυτίσει τους ναζί δολοφόνους του Φύσσα με τους αντιστεκόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» συνήγορος υπεράσπισης
Είκοσι τρεις κάτοικοι του χωριού και 4 Θεσσαλονικείς έλαβαν κλήσεις για να εμφανιστούν την Παρασκευή ενώπιον της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης
Στη σκιά μιας ναζιστικής δολοφονίας, όχι της πρώτης, αλλά της πιο κραυγαλέας ώς τώρα, είναι δύσκολο να μιλάς για αισιοδοξία. Παρ’ όλα αυτά, «η ελπίδα δεν είναι λαχνός που κάθεσαι στον καναπέ σου και τον τραβάς, νιώθοντας την εύνοια της τύχης, αλλά ένα τσεκούρι με το οποίο γκρεμίζεις πόρτες σε κατάσταση ανάγκης». Η Ρεμπέκα Σόλνιτ, βραβευμένη δοκιμιογράφος, δημοσιογράφος και ιστορικός του πολιτισμού από το Σαν Φρανσίσκο, γράφει συστηματικά «για τις περίεργες χαρές που ανθούν μες στην καταστροφή». Αυτές τις χαρές επιβάλλεται να ψάξουμε σήμερα. Αυτές ακριβώς τις χαρές αναζητούν και οι δύο γυναίκες που συνάντησα στον Γέρακα. Ενεργά μέλη της Λαϊκής Συνέλευσης και του Στεκιού Αλληλεγγύης, η Ελένη και η Ζέλα μιλούν για το καινούργιο που γεννιέται σε γειτονιές που δεν θα σου περνούσαν καν από το μυαλό.
«Μπορείς να κάνεις την αγάπη να κρατήσει για πάντα;». Το ερώτημα που διατυπώνεται ξανά και ξανά στον «Τρυποκάρυδο» του Τομ Ρόμπινς φαντάζει αφελές. Ειδικά κάτι μέρες σαν τη σημερινή, την επαύριο δηλαδή ενός ακόμα ναζιστικού πογκρόμ. Οσο αφελές μοιάζει το ερώτημα τόσο κι ακόμα περισσότερο φαντάζει ρομαντικός ο «καφές που περιμένει». Τι νόημα έχει να κεράσεις έναν άγνωστο καφεδάκι σε μια χώρα που καταρρέει; Οι εκ δεξιών θα το βρουν παιδαριώδες, οι εξ ευωνύμων ρεφορμιστικό. Αμφότεροι θα συμφωνήσουν πως μ’ έναν καφέ δεν θα αλλάξεις τον κόσμο. Οι εκ δεξιών θα αναστενάξουν με ανακούφιση, οι εξ ευωνύμων με καημό. Υπάρχει όμως έστω κι ένας ανάμεσά τους που να μην ήθελε να κάνει την αγάπη να κρατήσει για πάντα;
Ανησυχίες από τη διαρροή συμπυκνωμάτων μεταλλευμάτων που μετέφερε φορτηγό για λογαριασμό της Ελντοράντο. Η αρμόδια εισαγγελέας διέταξε έρευνα και ο οδηγός του οχήματος οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου και ανακρινόταν μέχρι αργά το βράδυ
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.