Κανονικά σήμερα θα έπρεπε η στήλη να τσαλαβουτάει σε γαλανά νερά και να κάνει μακροβούτια σε χωριάτικες σαλάτες. Αλλά η κυρία Μ. μάς άλλαξε τα σχέδια, καλή της ώρα. Κι επειδή δεν είναι η μόνη, αλλά είναι πολύ χαρακτηριστική, σήμερα «οι γειτονιές» θα πουν όλα τα ευχαριστώ που χρωστάνε εδώ και κάποιους μήνες.
«Τά σπίτια μας εἶναι χτισμένα πάνω σ’ ἄλλα σπίτια εὐθύγραμμα, μαρμάρινα, κι, ἐκεῖνα πάνω σέ ἄλλα. Τα θεμέλιά τους κρατιοῦνται πάνω στα κεφάλια ὄρθιων ἀγαλμάτων, δίχως χέρια».
Είναι κάτι φράσεις που μ’ αρέσουν πολύ και ψάχνω αφορμή να τις ξεστομίσω. Οπως, ας πούμε, «παίξε μπάλα, ρε παλτό». Ούτε και την Τρίτη μου δόθηκε η αφορμή στην τελευταία προπόνηση της Ομάδας Αστέγων. Δεν είναι που είμαι καλός άνθρωπος, αλλά αυτή η Εθνική δεν μοιάζει σε τίποτα με ό,τι έχεις συνηθίσει. Εξ ου, κι […]
«Τρελέ Τσιγγάνε, για πού τραβάς; Μέσα στη νύχτα μόνος πού πας;» Το μυαλό –εκτός από το πιο σέξι- είναι και το πιο παράξενο όργανο: με άλλα απασχολείται και, ξαφνικά, εντελώς αναπάντεχα, αλλού τρέχει. Αλλά δεν φταίω εγώ που τραγουδάει το μυαλό μου. Φταίει το Λαγούμι και μια φράση που μόλις άκουσα: «Οι Τσιγγάνοι γελάνε πολύ και τρώνε λίγο. Ποιος είναι πιο ευτυχής; Ενας υπάλληλος με χίλιες βεβαιότητες κι άλλες τόσες ανασφάλειες ή ένας Τσιγγάνος που γυρίζει ελεύθερος παντού;»
«Λαγούμι» ονόμασαν το Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης οι εθελοντές της Ηλιούπολης. Οχι παραπάνω από 10 κάτοικοι, τον Δεκέμβρη του ’12, άρχισαν να κουβεντιάζουν και μέσα σε δύο μόλις μήνες λειτούργησαν αυτόν τον ζεστό χώρο, όπου «εκτός από τρόφιμα και δράσεις μοιραζόμαστε καλημέρες»
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.