ΡΕΠΟΡΤΑΖ του δρόμου «Η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ζήσαμε ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες κι αγάλματα. Και πεθαίνουμε. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο». (Από την ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα», Θόδωρος Αγγελόπουλος, 1995) Απόψε γι’ αυτούς δεν υπάρχουν ειδήσεις. Ούτε και χθες υπήρχαν. Ούτε κι αύριο θα υπάρχουν.
Συνέντευξη στην Ντίνα Δασκαλοπούλου, φωτογραφία: Μάριος Λώλος
Ο Μανώλης Κυπραίος είναι ένα παράξενο τρένο. Γελάει τρανταχτά εκεί που εσύ θα έμπηγες τα κλάματα. Οργίζεται τις στιγμές που εσύ θα το έβαζες στα πόδια. Αυτοσαρκάζεται συνεχώς και, κυρίως, δεν σου επιτρέπει ούτε στιγμή να τον λυπάσαι. Και να λυπάσαι γενικώς. Εχουμε μοιραστεί πολλές στιγμές με τον Μανώλη, ώρες δύσκολες σε νοσοκομεία και ώρες μαχητικές στους δρόμους, νύχτες καλοκαιρινές κι ατέλειωτες κουβέντες για την πολιτική, την τέχνη και τη μαγειρική. Τον θαυμάζω βαθιά γιατί μπορεί να έχασε την ακοή του (και, ταυτόχρονα, τη δημοσιογραφία, τη μεγάλη του αγάπη – θα ‘θελε να είναι στη Γάζα τούτες τις μέρες), μπορεί να δίνει μια μάχη άνιση για να αποδοθεί δικαιοσύνη (όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλα τα θύματα αστυνομικής βίας), αλλά δεν έχει χάσει ούτε μια στιγμή το δαιμονισμένο του κέφι για ζωή.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.