«Δεν έχω φοβηθεί τίποτα στη ζωή μου όσο την ηρωίνη»

ΡΕΠΟΡΤΑΖ του δρόμου τής «Εφ.Συν.»

Νιώθουν να τους διαπερνά το φευγαλέο, αμήχανο βλέμμα των περαστικών. Συχνά συναντούν εχθρότητα και περιφρόνηση. Είναι οι άνθρωποι που ζουν στον δρόμο, όλο και περισσότεροι πια, θύματα της κοινωνικής ανισότητας που εντείνεται στην κρίση. Οι λιγοστές υπηρεσίες που έχουν αναλάβει τη φροντίδα τους μάχονται με την κρατική αδιαφορία, τη διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, την έλλειψη πόρων.

Στα άκρα η κόντρα στον «9,84»

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Τιμώ τον Γενικό Διευθυντή ως επαγγελματία και συνάδελφο και εκφράζω τη λύπη μου για την ένταση που δημιουργήθηκε από τις παραπάνω δηλώσεις (μου) καθώς έγιναν υπό καθεστώς συναισθηματικής φόρτισης». Με αυτήν ακριβώς τη διατύπωση (και κάθε αναφορά στο πρόσωπο του διευθυντή της με κεφαλαία) κλήθηκε να ανταλλάξει η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά την αξιοπρέπειά της με τον μισθό της. Κι επειδή δεν το έπραξε, απολύθηκε από τον «9,84», τον δημοτικό ραδιοσταθμό της Αθήνας. Προς τι όλα αυτά;

Οι ευάλωτοι πληρώνουν περισσότερο την κρίση

Ρεπορτάζ στο δρόμο

Ο δρόμος μπορεί να είχε τη δική του ιστορία, όμως του τελείωσε. Τώρα, ανάμεσα στα αυτοκίνητα, στα γραμμένα συνθήματα, στις πορείες και στις λακκούβες κινούνται οι αόρατοι απελπισμένοι. Οι άνθρωποι του δρόμου, οι άστεγοι. Ανεργοι, ανάπηροι, ψυχικά διαταραγμένοι, εξαρτημένοι, οροθετικοί, κοπέλες και αγόρια που θυσιάζουν τα νιάτα τους για λίγα ευρώ, μετανάστες και πρόσφυγες χωρίς ελπίδα, συχνά χτυπημένοι και μαχαιρωμένοι. Είπαμε, η κρίση χτυπάει πρώτα τους ευάλωτους!

Δακρυγόνο στο μάτι

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου
«Σαν μια σιδερένια γροθιά να έσκαγε στο αριστερό μου μάτι». Ετσι περιγράφει ο 19χρονος φοιτητής το χτύπημα που δέχτηκε από άντρα των ΜΑΤ στην πορεία του Σαββάτου για την επέτειο του Πολυτεχνείου στην Πάτρα. Τώρα, με πιστοποιημένη απώλεια όρασης κατά 80%, κινδυνεύει να τυφλωθεί στο αριστερό του μάτι. «Ηταν χτύπημα σε ευθεία βολή, από απόσταση 10–15 μέτρων» μας λέει ο δικηγόρος του Χρήστος Λιαρομμάτης.

H πείνα παίζει ταμπούρλο στα στομάχια των μαθητών

Των Αννας Ανδριτσάκη, Ντίνας Δασκαλοπούλου, Μαρίας Δήμα, Ιωάννας Σωτήρχου, Αφροδίτης Τζιαντζή

Είναι η πιο σκληρά δοκιμαζόμενη μειονότητα στην Ελλάδα του Μνημονίου. Χτες «γιόρτασαν» την παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματά τους σε σχολεία χωρίς θέρμανση, σε σπίτια με άνεργους, σε μια καθημερινότητα χωρίς χαρά. Αυτή η ηλικιακή μειονότητα σε έναν πληθυσμό που διαρκώς γερνάει στερήθηκε το μέλλον και ζει ένα ζοφερό παρόν, κρατώντας τον πιο σκληρό καθρέφτη απέναντι σε όλους μας. Στα πρόσωπα των παιδιών μας που δοκιμάζονται μαζί μας αποτυπώνονται τα λάθη και οι παραλείψεις μας, οι αποτυχίες και η συλλογική μας ήττα. Αλλά και η μοναδική μας ελπίδα για το μέλλον.