Ενας καφές σε περιμένει
«Μπορείς να κάνεις την αγάπη να κρατήσει για πάντα;». Το ερώτημα που διατυπώνεται ξανά και ξανά στον «Τρυποκάρυδο» του Τομ Ρόμπινς φαντάζει αφελές. Ειδικά κάτι μέρες σαν τη σημερινή, την επαύριο δηλαδή ενός ακόμα ναζιστικού πογκρόμ. Οσο αφελές μοιάζει το ερώτημα τόσο κι ακόμα περισσότερο φαντάζει ρομαντικός ο «καφές που περιμένει». Τι νόημα έχει να κεράσεις έναν άγνωστο καφεδάκι σε μια χώρα που καταρρέει; Οι εκ δεξιών θα το βρουν παιδαριώδες, οι εξ ευωνύμων ρεφορμιστικό. Αμφότεροι θα συμφωνήσουν πως μ’ έναν καφέ δεν θα αλλάξεις τον κόσμο. Οι εκ δεξιών θα αναστενάξουν με ανακούφιση, οι εξ ευωνύμων με καημό. Υπάρχει όμως έστω κι ένας ανάμεσά τους που να μην ήθελε να κάνει την αγάπη να κρατήσει για πάντα;
