Στις αυλές των σχολείων και στις γειτονιές τις τελευταίες μέρες δίνεται μια ιδιότυπη μάχη, ίσως η αποφασιστικότερη: είναι μια μάχη για την πρόσβαση στη γνώση, για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, για τη συνύπαρξη. Εντέλει, είναι η μάχη του κόσμου της αλληλεγγύης που ανατέλλει απέναντι σ’ έναν κόσμο φοβικό, που δεν λέει να δύσει ακόμα.
Και τώρα θα σας μεταφέρω μερικές καθησυχαστικές ειδήσεις για την Ελλάδα». Με αυτή τη φράση ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων ξεκίνησε την εισήγησή του για το ελληνικό πρόγραμμα στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Ελπίδα και φόβος διέτρεξαν όλη τη συζήτηση, που σε πρώτη ανάγνωση αφορούσε το ελληνικό πρόγραμμα, επί της ουσίας όμως αφορούσε την Ευρώπη βαθιά στον πυρήνα της.
Κι έτσι ξαφνικά μια μέρα άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο πουθενά. Τα κλειδιά που κρατούσε στα χέρια του δεν είχαν κανένα νόημα πια – καμιά πόρτα δεν άνοιγαν. Και τα έπιπλά του δεν είχαν καμία αξία πια – δεν μπορούσε να τα πάρει μαζί του. Ούτε τα ρούχα του – πόσα να χωρέσει στις σακούλες;
«Οποιαδήποτε απόπειρα συγκάλυψης της αλήθειας θα είναι ένα ντροπιαστικό στίγμα για την Ελληνική Δημοκρατία, σαν και τα στίγματα που βρέθηκαν στο σώμα του Marnikollaj».
Eνας πολυεθνικός Γολιάθ, αναρίθμητοι αποφασισμένοι Δαβίδ και στο βάθος η πολυαναμενόμενη απόφαση του ΥΠΕΝ για την εξόρυξη χρυσού. Ενώ μαίνεται η πολιτική αντιπαράθεση για το υπερταμείο, πολύ σύντομα η κυβέρνηση θα κληθεί να αποφασίσει για ακόμα μία από τις υποθέσεις και τους αγώνες που έκανε σημαία του ο ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια που ήταν αντιπολίτευση: τις Σκουριές.
Κι αν φύγουν
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε ένα όνειρο• έγινε γνωστός γι' αυτό και πέθανε γι' αυτό. Αλλοι πολιτικοί ηγέτες, λιγότερο επιφανείς (και όχι περισσότερο ειλικρινείς), έχουν κι αυτοί τα όνειρά τους. Αλλά δεν τα λένε δημοσίως, τα υπονοούν, τα αφήνουν να αιωρούνται, τα ψιθυρίζουν στους ψηφοφόρους τους, κλείνοντας το ματάκι, βγάζοντας έτσι τα προς το ζην.
Φράουλες & Αίμα
Στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα την ώρα που η αγροτική οικονομία μαραζώνει. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση και την οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν συνεχώς νέες αγορές και διπλασιάζουν τα εισοδήματά τους. Όχι άδικα λοιπόν αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτό το κόκκινο αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσό ήταν όντως βαμμένο κόκκινο, αλλά δεν ήταν το κόκκινο της φράουλας. Ήταν το αίμα.
Κωνσταντίνα Κούνεβα – Ιστορία εργασιακής φρίκης
«Είδα»! Είναι η πρώτη λέξη που έγραψε η φρικτά κακοποιημένη συνδικαλίστρια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Η Κωνσταντίνα επικοινωνεί πλέον μόνο με σημειώματα, γιατί φωνητικές χορδές δεν έχει... Η «φωνή» της, όμως, αν όλα πάνε καλά, δεν θα σταματήσει να φωνάζει για το άδικο.