Οι νότες που ενώνουν
Πιάνω συχνά τον εαυτό μου να ντρέπεται τα τελευταία χρόνια. Ειδικά κάτι ωραίες νύχτες που μιλάμε με τους φίλους μου μονάχα για ποιήματα, θέατρο και μουσική. Σαν όλα αυτά που κάποτε έτρεφαν τις ψυχές μας καθημερινά να είναι πια απαγορευμένες πολυτέλειες. Λες και οφείλουμε τις κουβέντες μας να μονοπωλούν τα οικονομικά μέτρα, τα ελλείμματα, τα χρέη. Λες και η ομορφιά πρέπει να εξοριστεί από τις στιγμές μας. Ελα μου όμως που η ζωή είναι πεισματάρα κι απείθαρχη απέναντι στους καταναγκασμούς; Κι εκτός από το ψωμί, διεκδικεί κι όλα τα τριαντάφυλλα που της αξίζουν.