Ντίνα Δασκαλοπούλου – Δημοσιογράφος » απολύσεις

Επαναπρόσληψη απολυμένης «δανεικής» εργαζόμενης

Σε επαναπρόσληψη της υπαλλήλου που άδικα και καταχρηστικά είχε απολύσει τον Μάιο προχώρησε η Εθνική Τράπεζα. Σύμφωνα με το σωματείο δανειζόμενου προσωπικού, στις 15 Μαΐου η εργαζόμενη στην Υποδιεύθυνση Διοικητικού στη Θεσσαλονίκη, μ’ ένα απλό τηλεφώνημα από την εταιρεία-εργολάβο Mellon στην Αθήνα, απολύθηκε – η καταγγελία της σύμβασης είχε σταλεί ήδη με δικαστικό επιμελητή στο […]

Απόλυση πάσχουσας από σκλήρυνση κατά πλάκας

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν; Από παλιά, αλλά στα χρόνια της λιτότητας ευκολότερα παρά ποτέ. Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια που δούλευε στα ταμεία του LEROY MERLIN στο κατάστημα της εταιρείας στο εμπορικό πάρκο αεροδρομίου, μια εργαζόμενη απολύθηκε. «Γιατί ήταν μη αποδοτική», ισχυρίζεται η εταιρεία. «Γιατί ήταν ακριβή για τα μνημονιακά δεδομένα», ισχυρίζονται οι συνδικαλιστές. Οπως […]

Τι είχες, Ελντοράντο, τι είχα πάντα…

Φαίνεται ότι αυτή η πολυεθνική αγαπάει τα παραμύθια, κυρίως αυτό με τον «Πέτρο και τον λύκο»: κάθε φορά που θέλει να πιέσει την κυβέρνηση, η Ελντοράντο ανακοινώνει πως είτε φεύγει από την Ελλάδα (όπως έλεγε στις 11 Σεπτεμβρίου) είτε ότι «παγώνει» την επένδυσή της και άρα στέλνει στην ανεργία εκατοντάδες εργαζόμενους.

Η πιο γλυκιά νίκη είναι πια οριστική

Τα κόκκινα γάντια δικαιώνονται οριστικά από τον Αρειο Πάγο! Οι καθαρίστριες που απολύθηκαν από το υπουργείο Οικονομικών τον Σεπτέμβριο του 2013 δικαιώνονται από τον Αρειο Πάγο (υπ. αριθμ. 1194/2017 απόφαση) που απέρριψε την αναίρεση που είχε ασκήσει το ελληνικό Δημόσιο τον Νοέμβριο του 2014 κατά της πρωτόδικης, θετικής γι’ αυτές, απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Τα «κόκκινα γάντια» ξαναπιάνουν τις σκούπες

Την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε ήταν χειμώνας, ήταν μούσκεμα απ’ τη βροχή κι είχαν φάει πάρα πολύ ξύλο. Βρίσκονταν ήδη πέντε μήνες στον δρόμο, αλλά την εποχή που η χώρα σαρωνόταν από άκρη σ’ άκρη, μια χούφτα μεσήλικες γυναίκες που διαμαρτύρονται δεν ήταν η μεγάλη είδηση. Ετσι λοιπόν συναντηθήκαμε εκείνη τη μέρα, όχι γιατί τις χτύπησαν -ποιον δεν χτυπούσε, άλλωστε, η αστυνομία εκείνο τον καιρό-, αλλά πιο πολύ γιατί μια κοινή μας φίλη επέμενε πως πρέπει να τις γνωρίσω. Μόλις μία ώρα μετά έπαιρνα τηλέφωνο στην εφημερίδα: «Πρέπει κι εσείς και οι αναγνώστες να τις γνωρίσετε».