Access All Areas. Πέτα τη μαμά απ’ το τρένο

(Περιοδικό Υποβρύχιο) Τ. 51

Στην κυρα-μάνα μας μη δίνετε βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά *

Αυτό είναι το δυσκολότερο τεύχος που φτιάξαμε από τότε που ήρθα στο «Υποβρύχιο». Και δεν ξέρω καν αν είναι καλό, αν όντως υπηρετεί το σκοπό του. Είναι οι σελίδες του αισιόδοξες; Το διαβάζεις και γουστάρεις να βγεις έξω, να χαρείς τη ζωή; Σου φτιάχνει το κέφι; Αμφιβάλλω, αλλά προσπαθήσαμε. Και προσπαθήσαμε με ανοιχτές τις τηλεοράσεις μας, με ανοιχτές τις οικονομικές σελίδες, με ανοιχτά τα μάτια στους δρόμους της πόλης μας, όπου φασίστες δέρνουν και κάνουν παρελάσεις, με ανοιχτά τα αφτιά μας στο κοινοβούλιο, το οποίο, όσο περνάει ο καιρός, μοιάζει όλο και περισσότερο με το μπουντουάρ της Μαρίας Αντουανέτας. Μα γιατί δεν τους δίνετε παντεσπάνι;

Προσπαθούν να μας πείσουν πως τα πράγματα είναι τραγικά, πως η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, πως απαιτούνται θυσίες, πως το έθνος κινδυνεύει. Όλα αυτά απρόσωπα, δηλαδή ανεύθυνα. Τα πράγματα δεν είναι τραγικά, κάποιος τα έκανε. Τα ταμεία δεν άδειασαν, κάποιος τα άδειασε. Το δημόσιο χρέος δεν είναι ένα μυθικό τέρας και τα ελλείμματα σίγουρα δεν πολλαπλασιάζονται από μόνα τους σαν τα ψάρια του Χριστούλη. Κι ενώ χρηματοδοτούν με το ένα χέρι τις τράπεζες, με το άλλο τις ικετεύουν «να αυξήσουν τη ρευστότητα προς τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις». Δηλαδή, να επιστρέψουν στην κοινωνία μέρος των χρημάτων που τους έδωσε ως σωσίβιο. Δηλαδή, μας δουλεύουν χοντρά.

Οπότε, γιατί να είμαστε θλιμμένοι; Δεν είναι η πατρίδα μας που καταρρέει, είναι το κράτος που κατασκεύασαν υπό το λογότυπο «Ελλάς». Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που ζορίζεται, είναι η σοσιαλιστική μάσκα που πέφτει από το νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του. Δεν είναι το έθνος που απειλείται από τους μετανάστες, είναι ο φασισμός που δείχνει τα δόντια του. Ο σεισμός ήρθε, κουνάει το σκρίνιο, πέφτουν τα γυαλικά. Η κρίση –όπως κάθε κρίση– αποκαλύπτει. Μας αποκαλύπτει όλους.

Οπότε, συνειδητά επιλέξαμε το δρόμο της χαράς, τη χαρά του δρόμου, τη χαρά στο δρόμο. Πατάς το κουμπί και κλείνεις την τηλεόραση. Γυρίζεις σελίδα και δεν διαβάζεις πια οικονομικές ειδήσεις. Γυρνάς την πλάτη στο κοινοβούλιο. Τους φασίστες ειλικρινά δεν ξέρω τι τους κάνεις. Πάντως, το θέμα είναι ένα: βγαίνεις από τους τοίχους που ζεις. Δεν ξέρω ποια είναι η λύση για τα ασφαλιστικά ταμεία, για τα ελλείμματα, για το δημόσιο χρέος, για την ανάπτυξη. Είμαι πεπεισμένη, όμως, πια πως δεν είναι καμία από αυτές που μας σερβίρουν. Μια λύση που στερεί από έναν λαό την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του, που γυρίζει το επίπεδο της ζωής του 50 χρόνια πριν δεν είναι λύση.

Πέρυσι τον Δεκέμβρη οι εκατοντάδες χιλιάδες που βγήκαν στο δρόμο απέδειξαν πως οι 16άρηδες σ’ αυτήν τη χώρα μπορεί να δολοφονούνται αθώοι, δεν πεθαίνουν όμως ανυπεράσπιστοι. Έχω την αίσθηση ότι το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε και τώρα. Ως κάτοικοι αυτής της χώρας, ελληνικής ή όποιας άλλης καταγωγής, πρέπει να δείξουμε πως είμαστε αθώοι αλλά όχι ανυπεράσπιστοι.

* «Λέγκω», στίχοι – μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος.