Ντίνα Δασκαλοπούλου – Δημοσιογράφος » ανεργία

Το υπερόπλο της αντιπολίτευσης στη μάχη του «ναι»… διχάζεται

«Καινούργιοι άνθρωποι ουδέποτε υπήρξαν.

Και αν κάποιους ονομάσαμε πρωτόπλαστους

ήταν για να μας δώσει ψήφο εμπιστοσύνης

η πλειονότης φαντασία.

Φθαρμένους πάντα μας τους έστελνε

η άγνωστη αρχή τους»

«Κοιτάζω τα παιδιά μου που πεινάνε και ντρέπομαι»

«Εχω δυο παιδάκια και τώρα, για να τα ζήσω, πρέπει να ψάχνω φαγητό και γάλα στις δομές αλληλεγγύης. Γιατί; Είχα μια δουλειά επί δεκαετίες, είχα ένσημα, είχα τις οικονομίες μου, είχα το σπίτι μου, πλήρωνα φόρους»

«Η ζωή σου γίνεται σαν κινούμενη άμμος, κάθε μέρα βουλιάζει όλο και πιο πολύ. […] Κι εσύ δίνεις μάχη για να εξασφαλίσεις το φαγητό τους»

Τα «κόκκινα γάντια» ξαναπιάνουν τις σκούπες

Την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε ήταν χειμώνας, ήταν μούσκεμα απ’ τη βροχή κι είχαν φάει πάρα πολύ ξύλο. Βρίσκονταν ήδη πέντε μήνες στον δρόμο, αλλά την εποχή που η χώρα σαρωνόταν από άκρη σ’ άκρη, μια χούφτα μεσήλικες γυναίκες που διαμαρτύρονται δεν ήταν η μεγάλη είδηση. Ετσι λοιπόν συναντηθήκαμε εκείνη τη μέρα, όχι γιατί τις χτύπησαν -ποιον δεν χτυπούσε, άλλωστε, η αστυνομία εκείνο τον καιρό-, αλλά πιο πολύ γιατί μια κοινή μας φίλη επέμενε πως πρέπει να τις γνωρίσω. Μόλις μία ώρα μετά έπαιρνα τηλέφωνο στην εφημερίδα: «Πρέπει κι εσείς και οι αναγνώστες να τις γνωρίσετε».